donderdag 23 februari 2017

Lauwe pis?

Geregeld ga ik hier in de US of A naar de hobbywinkel. Ze verkopen er onder andere prachtige nep-bloemen en bij gebrek aan een fatsoenlijk aanbod verse bloemen, sla ik daar nog wel eens wat in. Eén van de vaste medewerkers is transgender.

Hij, overduidelijk op weg naar zij, is een bijzonder en aardig mens. Altijd even lief en behulpzaam. Het maakt niet uit wat je zoekt in de winkel, hij doet er alles aan om het voor en met je te vinden. Zijn stem is al minstens een halve octaaf hoger en zijn manier van doen is omrand met de welbekende handgebaren. 

Hij is een stevige Afro-American. Zijn korte krullenbos is geblondeerd en was vandaag voorzien van een knalrode haarband. Zowel neus als oren zijn voorzien van de nodige damesachtige piercings. De handen zijn altijd netjes gemanicuurd en de acrylnagels hebben altijd wel een spannend kleurtje. De stoppels op zijn gezicht verraden, dat hij nog wel gebukt gaat onder een behoorlijke baardgroei. 

In Amerika heb je het als transgender niet gemakkelijk. Bijna niemand neemt aanstoot aan sterren die zich, op tv ten overstaan van een miljoenenpubliek, in hun bijna-blote kont laten zien. Als ze dan ook nog gaan staan droogneuken, sommigen noemen dat dansen, dan schijnt dat 'sexy' te zijn. Maar als een transgender naar een wc van zijn of haar keuze wil gaan, dan staat het land op z'n kop. 

Een transgender toilet dan? Sinds vandaag onwaarschijnlijker. Waar moet die lieverd van de hobbywinkel dan gaan plassen als hij hoge nood heeft? Hij zal niet welkom zijn op het damestoilet en ik wil er niet eens over nadenken hoe de doorsnee Amerikaanse man reageert op een damesachtige verschijning in het herentoilet. 

Als vrijgevochten Europeaan wil ik deze discussie niet eens begrijpen. Voorstel: laat die Amerikaanse congresleden, die hier zo principieel en moeilijk over doen, hun lichtje eens opsteken in Nederland. Stuur ze bijvoorbeeld eens naar toiletruimten in Brabant of Limburg ten tijde van carnaval.  

Amerika is momenteel behoorlijk van haar padje, maar één ding is me ondertussen duidelijk: Nederlanders maak je op dit gebied dus echt de pis niet lauw...


vrijdag 3 februari 2017

Bid voor de kromme

Je kan Trump veel verwijten, maar niet dat hij lui is. Na de felle verkiezingscampagne is hij nu druk om zijn achterban tevreden te houden. De makkelijkste manier om dit te bewerkstelligen is via de conservatief christenen. Een anti-abortus rechter aan het hoofd van het hoge gerechtshof was een heel grote wens van de pro-life marchers. Hun gebeden werden direct verhoord. 

Sinds deze week lijken de kerken in Amerika hun politieke mening weer te mogen verkondigen, zonder dat ze bang hoeven te zijn dat ze hun belastingvoordeel verliezen. 'Believe me', de kerken hier barsten van het geld. Trump wil namelijk een streep zetten door het Johnson amendement en dan mag de kerk weer politiek actief zijn zonder dat ze dat geld kost. Het congres moet alleen ook nog akkoord gaan, voordat het echt zover is. 

Afgelopen week vond ook het nationale gebedsontbijt plaats en ook daar was Trump aanwezig. Zijn aanwezigheid aldaar was niets vreemds maar zijn uitspraken waren dat wat mij betreft wel. Hij verkondigde onder andere, dat hij zich ernstig zorgen maakt om de godsdienstvrijheid. Noemde het een heilig recht. Maar dat heilige recht lijkt met zijn (moslim) immigratieban vers in het geheugen, niet verder te gaan dan de bijbel. 

Trump lijkt zijn zaakjes wederom prima voor elkaar te hebben want zolang hij kan vertrouwen op die aartsconservatieve christelijke achterban, zit hij gebakken. Dan kan hij zich misstappen veroorloven, wereldleiders beledigen en onzin uitkramen. Zolang hij de heilige huisjes van de extreem christelijken overeind houdt, zullen zij een oogje dichtknijpen. Als het moet, twee ogen stijf dichtknijpen. Alles voor God. 

Voor geen man wordt zoveel gebeden als voor Trump. De conservatieve christelijken bidden dat Trump vooral doorgaat op de ingeslagen weg. De meer gematigde christenen bidden, dat Trump tot inkeer komt. Dat hij zijn leven betert of zelfs voor een snelle impeachment. Trump zal er best mee in zijn nopjes zijn. Maar er is een verschil tussen bidden voor en aanbidden. Ben alleen bang dat The Donald dat verschil niet ziet. 

Ben benieuwd naar de volgende stap in Trump's marktbewerkingsplan. Ik denk dat de volgende doelgroep wat minder kneedbaar en goedgelovig is. Ik wacht het af, vloek af en toe en hoop er verder het beste van. Denk vaak aan wat mijn moeder vroeger altijd in onvervalst Eindhovens riep als ze, per ongeluk of expres, gevloekt had. Een luid 'Godverdomme!' werd dan steevast gevolgd door 'Bid veur d'n kromme...da' ze recht zulle komme...'






maandag 16 januari 2017

Goede, slechte en gouden Trump tijden

Als je politiek geïnteresseerd bent, dan zijn dit gouden tijden. Ik moet me inhouden om niet de godganse dag heen en weer te zappen tussen diverse Amerikaanse nieuwszenders. Er moet namelijk ook nog wel eens wat gedaan worden in dit huishouden. 

Zeker nu de schilders sinds anderhalve week bij ons aan het werk zijn. Elke dag wordt het huis fraaier, maar dat gaat niet zonder het nodige stof en rommel. En zoals dat bij dit soort klussen werkt, de ene klus genereert weer de andere. Niet alleen de muren en het houtwerk binnen zijn inmiddels aangepakt. 

Toen ik driekwart jaar geleden voor het eerst voet zette in dit huis, was ik er gelijk weg van. Er was één dikke 'maar' waardoor ik het huis bijna niet wilde hebben. Heel normaal hier in Amerika, maar voor mij als Nederlandse niet te verteren: overal gouden klinken en badkamer garnituur. Vreselijk. 

Vorige week vroeg ik aan de voorman van de schilders of hij misschien een mannetje kende, die deze gruweldingen kon vervangen. Dat kon hij zelf en twee dagen later was het gouden hang- en sluitwerk vervangen. Het goud in de badkamer is minder makkelijk te vervangen en dat komt dus later. 

Ons huis wordt met de dag mooier. Maar het politieke klimaat hier in Amerika wordt met de dag lelijker. Over enkele dagen wordt Donald Trump geïnaugureerd en ik houd eerlijk gezegd mijn adem in, wat er ons te wachten staat. Normaal ben ik optimistisch van aard maar ik heb er weinig vertrouwen in, dat het presidentschap van Trump iets goeds op kan leveren. 

Beledigingen, terugkomen op verkiezingsbeloftes voordat hij überhaupt president is en zijn manier van spreken. Tijdens zijn eerste persconferentie na de verkiezingen kreeg ik het idee, dat hij stond te praten voor een kleuterklas in plaats van voor een groep journalisten. En ik ga gillen als hij nog één keer believe me zegt.

Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel. Want elke zaterdagavond zitten wij klaar voor de hilarische openingssketch van het satirische programma Saturday Night Life. Als Donald zijn leven niet betert, dan is Alec Baldwin de komende vier jaar verzekerd van een wereldbaan. En hebben wij nog heel wat te lachen. 

Maar wat als er ineens beeldmateriaal opduikt van die zogenaamde golden shower? Dan is het gedaan met de golden boy. Ik hoop van ganser harte dat Trump iedereen in positieve zin gaat verbazen. Maar anders wens ik, dat hij nog sneller vervangen gaat worden dan onze gouden douche! 


vrijdag 6 januari 2017

Recht lullen wat krom is?



Op 7 januari a.s. is het 2 jaar geleden, dat de gruwelijke aanslag plaatsvond op het hoofdkantoor van het franse satirische weekblad van Charlie Hebdo. Wat kleurden velen uit solidariteit hun profielfoto op Facebook in de kleuren van de franse vlag. De aanslag kwam als een schok.

Enkele uren na de aanslag zag ik een "Je suis Charlie" afbeelding voorbij komen op Facebook. Ik kopieerde hem direct en deelde het. Ik wilde laten zien, dat ik meevoelde met wat er daar in Parijs was gebeurd. En hoe kon je dat nou beter doen dan zo? Enkele dagen later had ik er spijt van.

Want hoe kán je nou meeleven met de Fransen als er een oorlog in en om Syrië woedt, die daar zo veel meer slachtoffers eist? En niet één dag, maar jaren! Dat was toch minstens hypocriet. Voor dat soort commentaar ben ik best gevoelig en zie dan in, dat het inderdaad ergens niet deugt.

Twee jaar later en we zijn veel aanslagen en moordpartijen verder. De oorlog in Syrië en omstreken is ook nog niet in zicht. Ik leef nog steeds intens mee, maar zal het op sociale media (voorlopig?) niet meer kenbaar maken. Helaas ben ik op sociale media 'politiek correct' geworden. Door schade en schande.

Ooit leefde ik zichtbaar op Facebook mee, met de gespannen situatie tussen de Joden en Palestijnen. Mijn commentaar op een post was: "Wat zou ik toch graag willen, dat er eens vrede kwam in het Midden-Oosten..". Ik dacht, dat ik me niet uit had gesproken vóór de ene of tegen de andere partij.

Al snel kreeg ik een uitbrander van een 'vriendin', dat ik totaal niet begreep hoe de Palestijnen al jaren onderdrukt werden en hoe vreselijk de situatie was. Niet veel later heeft deze dame mij ontvriend. Een in mijn ogen onschuldige en medelevend bedoelde opmerking, werd niet gewaardeerd.

Maar zo staan we blijkbaar tegenwoordig in het leven. Als je iets aardigs probeert te zeggen of meeleeft met iets, dan is er altijd wel iemand die daar kwaad in ziet of je voor gek verklaart. Of je 'fijnzinnig' onder de neus drukt, dat je door uit te spreken voor het één je je dus automatisch uitspreekt tegen het andere. Nee, helemaal niet!

Black Lives Matter, Blue Lives Matter en wat mij betreft all lives matter. Welke religie of andere levensovertuiging je aanhangt, zal me een worst zijn. Of je het bed deelt met een dame, heer of met allebei tegelijk; prima als dat jouw ding is. Hoe je stemt moet je ook vooral zelf weten, je zult je redenen (hopelijk) hebben.

Maar waarom willen mensen vaak niet meer begrijpen, dat een opmerking of post op bijvoorbeeld Facebook vaak goed bedoeld is? Je kan overal wel wat achter zoeken, maar ik geloof serieus dat de meeste mensen goede intenties hebben. En bovendien, als je wilt kun je alles wel recht lullen wat krom is en andersom....









maandag 19 december 2016

Boodschappen(kar) vergeten

Op het moment dat je het druk hebt of druk in je hoofd bent, kan het je zomaar gebeuren: dat je je boodschappen of nog erger een hele boodschappenkar vergeet. Ik heb geen kerstdrukte nodig om 'iets' te vergeten.

Iedereen zal het herkennen: je betaalt iets en vergeet het vervolgens mee te nemen. Ik heb meer dan éénmaal een doos eieren in de supermarkt achtergelaten. Aan de kant geschoven om ze niet te beschadigen maar, na het inladen van de andere boodschappen, doodleuk laten staan.

Dat zijn peanuts want het kan beroerder. Onlangs heb ik samen met mijn ouders twee volle karren met spulletjes gekocht bij de Ikea. Bij thuiskomst vroeg ik me af, waar toch die drie plankjes en vijf lijstjes waren gebleven. Overal gezocht, niks gevonden. Ik had me enigszins verzoend met het idee dat ik zo'n 50 dollar weg gegooid had, toen mijn moeder voorstelde terug te rijden.

Eenmaal terug bij de Ikea meldde ik me met mijn verhaal. Werd richting de kassa's gestuurd, gewezen op een behoorlijk volle boodschappenkar en gevraagd: "Is dat misschien uw kar?" Ik herkende direct alle totaal vergeten, maar wel door mij betaalde spullen die bij elkaar minstens 250 dollar waard waren. Hoe krijg je het voor elkaar om een volle kar te vergeten?!

Járen geleden haalde ik ook ooit een stunt uit. Op het moment dat ik bij mijn auto aankwam met mijn boodschappen, zag ik aan de overkant van de straat mijn hartsvriendin. Zwaaien, wat over en weer roepen en vervolgens de auto in op weg naar huis. Reed de parkeerplaats van de supermarkt af, de weg op. Vervolgens reed ik langs mijn vriendin, die toen bijna dubbelgevouwen van het lachen op de stoep stond.

Stopte toch maar even om te vragen wat er nou toch zo leuk was. Wat bleek? Stond de doos met boodschappen nog op het dak! Het is bijna 30 jaar geleden, maar moet nog steeds lachen als ik er aan terugdenk. Wat zal het een idioot zicht zijn geweest: een knalrood autootje op de weg met een volle doos boodschappen op het dak, waar de preien pontificaal uitstaken...












donderdag 8 december 2016

To wereldwijf of not to wereldwijf...


Was het eigenlijk niet van plan maar ik ga toch (ook) maar weer bloggen via deze weg. Ja zeker, ik blog ook via de LINDA. als wereldwijf, maar sinds een paar maanden is er een nieuwe editor en daarmee waait er daar een andere wind.

De wereldwijfstukken moesten ineens journalistieker. Maar ik ben helemaal geen journalist! Ik wil recht vanuit mijn hart schrijven over alles wat mij hier in de States bezig houdt. Ik wil weer schrijven wat er te pas en te onpas in mijn koppie op komt en me niet altijd committeren aan dat wereldwijven-format.

Ik mis de spontaniteit van het schrijven over de soms piepkleine dingen. Dat vond ik eerlijk gezegd altijd de kracht van de wereldwijven blogs. Dat wat je nergens anders las, dat las je daar. Gekke belevenissen, persoonlijke verslagen die soms aansluiten op het nieuws. Maar soms ook totaal niet.

Wil schrijven over hoe die gekke Amerikanen me altijd weer weten te verbazen. Maar ik wil ook kunnen schrijven over 'het weer' als ik daar zin in heb. Of over iets stoms wat de kinderen hebben meegemaakt of hebben uitgevreten. Schrijven over die compleet maffe hond van ons. Schrijven over het leven.

En daarom ga ik dus het bloggen via deze weg weer oppakken. Kan ik weer heerlijk ongebreideld mijn verhaal doen. Het zal er vast niet zo gelikt uit zien als via LINDA. maar dat is dan maar zo.  Mèt en zonder taal- en stijlfouten is dit mijn blog.




woensdag 19 augustus 2015

Leuker kunnen we het niet maken

De eerste 3 weken ben ik hier in Polen werkelijk fluitend doorgekomen. De verhuisdozen waren in een razend tempo uitgepakt en we vonden aardig onze weg hier in Krakow. Toen mijn vader een paar dagen op visite was, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om de toerist in eigen woonplaats uit te hangen. Ik ben een bevoorrecht mens om in zo'n prachtstad te mogen wonen. Zomer in full swing, goed warm maar niet te heet en het liep eigenlijk allemaal op rolletjes. Maar na ups komen onvermijdelijk de downs.

Eerste horde was ADD medicijnen te krijgen voor Jesper. Even medicijnen bestellen is er niet bij natuurlijk in het begin. Eerst moet je naar de kinderarts en dat hebben we dus gedaan. Die arts kon zelf de desbetreffende medicijnen niet voorschrijven en wilde ons richting de psychiater sturen. Nou, dat was voor Jep niet nodig maar dat zou voor mij, met het oog op wat er komen ging later die week, niet gek zijn geweest. Na tig hordes en een paar dagen veel over en weer mailen van o.a. medische dossiers, ettelijke malen aan de telefoon te hangen heb ik het dan voor elkaar gekregen dat ik, zonder doktersbezoek, het recept af kan halen. Dat papiertje ligt wel op 20 minuten afstand van ons huis dus dat gaat weer tijd kosten. 

Ondertussen stegen de temperaturen van net boven de 30C, daar klaag ik nog niet over,  richting de 40C. Dat is voor mij wel een reden om heel verschrikkelijk chagrijnig te worden. Astrid kwam haar koele kelderkamer niet meer uit en zelfs Jesper nam voor de nacht zijn intrek in de basement. Buiten zijn was er niet meer bij. Jep kon niet meer voetballen en onze Louis (puppy) kon overdag met zijn tere puppyzooltjes niet op de stoeptegels komen zonder ze te verbranden. Na anderhalve week elke dag 37C had ik het flink gehad met die gemiddelde Krakowse zomertemperaturen van zogenaamd 23C. 

Het toppunt was toch wel dat ik een heel stom auto-ongelukje heb gehad. Ik snap nog niet hoe het heeft kunnen gebeuren. Ik wilde mijn auto parkeren achter een andere auto, langs de straat, rijd ik hem er tegenaan! Werkelijk...Ik reed stapvoets, had geen haast maar presteerde het toch. Iets met de versnelling? M'n kop er niet bij? Geen idee maar ik zat er wel tegen. Aangezien mijn kenteken nog in Duitsland geregistreerd staat, loopt de verzekering daar ook nog. Probeer eens een verzekeringsmaatschappij te bereiken, hartje zomer, op het alarmnummer vanuit het buitenland?! 

In de geparkeerde auto zat (gelukkig) niemand maar dat bemoeilijkte ook het contact leggen. Heb een briefje onder de ruitenwisser gedaan met mijn adres en telefoonnummer. Een Poolse man die mij zag panikeren, vond dat ik gewoon door kon rijden omdat er toch maar 'weinig' schade was. Maar dat doen we niet, want karma can be such a bitch! Na uren wachten kreeg ik eindelijk contact met de tegenpartij en via onze relocation assistent afgesproken, dat we de volgende dag met z'n 3en de schadeformulieren in zouden vullen. De beste man sprak nauwelijks engels en mijn pools is vrijwel nihil. 

Aangezien het door onze verhuizing een toch niet alledaagse buitenlandschade is, wilde ik perse contact hebben met de verzekeringsmaatschappij om te zorgen dat alles via de juiste kanalen netjes ingeleverd en afgehandeld wordt. Maar natuurlijk, Mr. Murphy keek over mijn schouder mee hoe ik 3 dagen achter elkaar geen mens te spreken kreeg. Mijn tussenpersonen waren op vakantie en dus niet bereikbaar. En zelfs midden in de nacht (je wordt toch lichtelijk wanhopig) kreeg ik geen gehoor op het centrale buitenlandnummer. 

Ondertussen verrekte ik van de koppijn van alle stress, kwam Jesper ook nog in de greep van een zomervirusje en konden we geen kant op wegens de hitte. Let wel, alles gebeurde dus in een tijdsbestek van 5 dagen.  Astrid mist haar vrienden ontzettend en heeft hier nog geen sociaal leven, dus ik moet haar ook tevreden zien te houden. Bijv. door een bezoekje aan een nail salon en natuurlijk door te gaan shoppen. Gaan we een keer shoppen...krijgen we als we uit de mall komen werkelijk een wolkenbreuk op ons dak. Bliksemen als een idioot, geen hand voor ogen kunnen zien, ondergelopen straten, diverse auto's kapot langs de kant, afgesloten straten i.v.m. kolkende watermassa's etc. Na een angstige rit van een uur waren we eindelijk thuis. Het was afgekoeld en daar was ik blij mee. Maar niet met het water dat ineens in een hoek van de kelder stond. Murphy, get lost! 

En dan begint een nieuwe week. De temperaturen zijn weer aangenaam, ineens krijg ik de verzekeringsmaatschappij aan de lijn en meldt de landlord dat ik niet thuis hoef te zijn als de werklieden komen om de lekkage te fixen. Ik krijg contact met een Deens Duits gezin, dat al 17 jaar in Krakow woont. Ze wonen om de hoek, hebben kinderen in de leeftijd van onze kinderen en gaan naar onze (ISK) school. Langzaam verdwijnt Mr. Murphy uit zicht en begint het weer goed te voelen!  Aanloopmoeilijkheden zullen er altijd zijn. Maar leuk is anders.