maandag 17 juli 2017

Trump en waar iedereen het over eens is

Even de balans opmaken na zo'n half jaar Trump. Het maakt niet uit wat hij doet, besluit, zegt of twittert: men lijkt consistent voor òf tegen hem te zijn. Ondanks de polls waaruit blijkt, dat zijn approval rates bijzonder laag zijn, loop ik voornamelijk voorstanders tegen het lijf.

Toen ik onlangs 's avonds met onze hond in het park liep, ontmoette ik een kekke dame op leeftijd die daar ook haar viervoeter uit aan het laten was. Ze was een jaar of zeventig, haren netjes gekapt, witte broek en blauwwit gestreept bloesje erop, oranje Tod's moccasins en een paar knotsen van ringen om haar vingers. Haar luxe witte Mercedes SUV paste precies in het plaatje.

Zoals dat meestal gaat, maak je een praatje met iemand die je tegemoet komt lopen met hond. Ik had nog geen woord met haar gesproken, maar doopte haar witte hondje op afstand al met de naam 'Fluff n puff'. Haar witte schoothondje had duidelijk die dag in de hondensalon doorgebracht. Toen we aan de praat raakten, had ze al snel door dat ik een buitenlandse was.

Ze gaapte enkele keren flink en merkte op dat ze die dag uit Europa terug was gekomen. Honderduit sprak ze over Europa, waar ze allemaal geweest was in de loop van de jaren en dat ze erg onder de indruk was van onze hoofdstad Kopenhagen... Het zal de jetlag geweest zijn. Ik heb er maar niets over gezegd en bovendien, ik kreeg er geen speld tussen.

Er kwam geen einde aan het vermakelijke en voornamelijk eenzijdige gesprek. Haar auto stond ook nog eens geparkeerd naast die van mij, dus er was geen ontsnappen aan. Ze wilde van alles van me weten, maar ik kreeg amper tijd om adem te halen om antwoord te geven. Toen allerlei onderwerpen de revue gepasseerd waren kwam de vraag, wat ik dan toch van Trump vond...

Even hield ze in, omdat ze toch te nieuwsgierig was om te horen wat ik zou zeggen. Van politieke correctheid heb ik geen kaas gegeten en dus antwoordde ik: "That man cannot do anything right". Ze was verrukt van het antwoord en kraaide: "Exactly! He really cannot do anything right in the eyes of the press, don't you get tired of it?!"

Uiteraard liep mijn poging om uit te leggen hoe ik mijn antwoord bedoelde op niets uit, want ze ratelde er na dit 'goede antwoord' weer lustig op los. Ze stond erop mijn telefoonnummer te krijgen en beloofde contact te houden. Wellicht een keertje dineren? Ze gaapte nog enkele malen en besloot toen dat het tijd was om te gaan, ze was toch wel heel erg moe.

Dus kwam ik die dag tot de conclusie dat de voor- en tegenstanders van Trump het over één ding roerend eens zijn: die man kan gewoon niks goed doen. Het is een kwestie van interpretatie en geen fake press die daar een speld tussen kan krijgen.



maandag 26 juni 2017

Verstand komt met de jaren. En verstandskiezen ook.

De mond zorgt voor heel wat heuglijke mijlpalen tijdens de eerste levensjaren van je kind. Het schattige eerste tandje of dat ondeugend uitziende 'fietsenrekje'. Jaren later vol trots een beugel erin en niet al te lang daarna die perfecte glimlach. Alles doorstaan zonder al te veel pijn en ellende.

Maar dan komen de verstandskiezen. Het geluid van het eruit trekken...dat vréselijke gekraak. Het gefoeter van de kaakchirurg, omdat die ene kies niet alleen horizontaal lag maar ook rare uitstekende wortels had. Of de heftige ontsteking die ik kreeg, nadat de tandarts er eentje had verwijderd. Traumatische ervaringen in mijn geval. 

Toen Astrid in maart te horen kreeg dat haar vier verstandskiezen eruit moesten, was ik me ineens weer bewust van die verdrongen hel. In Astrid's geval, alle vier tijdens één ingreep eruit onder algehele narcose. Ze wist niet goed wat haar te wachten stond en ging er dus relatief rustig in. Ook na het bijkomen uit de narcose leek het allemaal wel okay te zijn. 

Maar dan werkt de verdoving uit en zit je met je groggy 17 jarige dochter in de auto op weg naar huis. Ze begint pijn te krijgen en tot overmaat van ramp beginnen de wonden toch behoorlijk na te bloeden. Dit was zichtbaar door de verbandgazen die rood doorbloed uit haar mond hingen. Niet bepaald een foto-momentje voor op sociale media. 

De derde dag is het ergste zeggen ze. En in Astrid's geval was dat helemaal waar. Ze was net een ontplofte hamster die als boksbal was gebruikt. Bont en blauwe, mega dikke wangen. Onherkenbaar. En het was alsof ik weer een baby had. Stond fruithapjes te maken om er toch maar wat vitamines in te krijgen. Ik noemde haar liefkozend Alvin (van de Chipmunks). 

Inmiddels zijn we veel pijnstillers en antibiotica verder en lijken we het ergste te hebben gehad. Die zwartblauwe kaken kleuren langzamerhand groen en geel. De zwellingen nemen af en de hechtingen beginnen te kriebelen. Hoe het ook zij, dit hoeven we niet nog een keertje mee te maken. We zijn er voor eens en altijd van af. 

Hopen we. Mijn moeder heeft rond haar twintigste ook vier verstandskiezen tegelijkertijd laten trekken. Ze heeft er nog nachtmerries van. Toen ze op ruim veertig jarige leeftijd van de tandarts te horen kreeg, dat het tijd werd haar twee verstandskiezen te laten trekken, dacht ze dat hij een geintje maakte. Maar niets was minder waar. 

Ze is inmiddels een aardig eind in de zeventig en nog altijd heeft ze die twee extra verstandskiezen niet laten trekken. Daar piekert ze ook niet over, die gevallen gaan mee haar kist in. Extra verstand komt in geval van mijn moeder dus met de jaren. Ik pas ervoor, dan maar dom.  





donderdag 25 mei 2017

Doe maar (niet) duur

One for the money, two for the show... Oorspronkelijk een Amerikaans kinderrijmpje uit de late 18e eeuw, maar wij kennen het omdat Elvis het zong. Dit liedje kwam onlangs in mij op, toen ik weer eens een vrachtwagen van een exclusief meubelmerk door de buurt zag rijden.

Wij wonen niet in de minste buurt. Allemaal kasten van huizen met een parkje als voortuin en vaak schitterende zwembaden in de achtertuin. De auto's die je in en uit de garages ziet rijden zijn niet voor de poes en vooral die Bentley carbio van schuin tegenover spant de kroon. Met een Range Rover voor de deur ben je hier Jantje (met de nadruk op -tje) Modaal, daar komt op neer.

Als echte Hollanders smijten wij het geld niet over de balk en als we ergens een voordeeltje kunnen halen, zullen we het doen. Getrouwd zijn met een Zeeuw helpt, want 'ons Zeeuwen bin zunig'. Amerikanen zijn daarentegen echte 'spenders' en wie het breed heeft, laat het in veel gevallen graag breed hangen. En die weldaad doet me af en toe gewoon pijn aan de ogen.

Momenteel staan er enkele huizen te koop in onze straat en buurt. De één wil down-sizen en voor een ander is zo'n huis nog niet groot en luxe genoeg. Of er moet bijvoorbeeld worden verhuisd in verband met het werk. Hoe dan ook, als er een bord in de tuin gepoot is dan staat het huis online. Voor mij de uitgelezen kans om eens een keer lekker zonder gêne binnen te gluren...

Wij houden, net als de doorsnee Europeaan, van een wat strakker en moderner interieur dan de gemiddelde Amerikaan. Maar één van onze buren met bord in de tuin maakt er wel ècht een potje van: overal behang in felle kleuren en drukke motieven, veel goud, fluweel, pluche en zelfs een Toscaans beschilderd plafond in een uitbouw: Waldolala zou er jaloers op zijn geweest.

Ik mix schaamteloos a(uthe)ntieke stukken met Ikea spulletjes. Ook diverse grote stukken komen hier van Ikea. Als onze eigen of bezoekende pubers een ongelukje begaan met ketchup of chocolade op de bank, dan zit ik er niet mee. En sinds ik vanaf vorig jaar juli op een Ikea matras slaap, ben ik eindelijk verlost van de rugpijn die ik jaren heb gehad.

De Amerikaan 'op stand' gruwt van Ikea, want dat is voor studenten of voor de lagere inkomens. Nou, laat mij dan maar lekker Ma Flodder in Amerika zijn!














donderdag 27 april 2017

Piswoest over column 'modeziekten' in Volkskrant (Max Pam)

Zojuist las ik de column van Max Pam in de Volkskrant en ik ben werkelijk ziedend. Wéér iemand die schrijft over zogenaamde 'modeziekten'. Het is niet de eerste keer dat ik daar een denigrerend artikel over lees, maar deze raakt me op een of andere manier in mijn ziel.

Hij vindt Sophie Hilbrand een grote narcist, nadat zij op tv erg open is geweest over haar burn-out. Filemon Wesselink krijgt er ook flink van langs. Filemon is een autist maar Max Pam plakt en passant ook nog even het stickertje ADHD op. Wie denkt hij dat hij is, dat hij iemand dit etiketje op kan en mag plakken?!

Het is niet te geloven tegen hoeveel scepsis je oploopt als je een ziekte of aandoening hebt, die volgens bepaalde mensen tussen de oren zit. Krijg je vragen als 'wie heeft die diagnose dan gesteld?' Alsof je dat zelf kan. Nee, daaraan gaan weken, maanden en soms jaren van ellende, frustratie en verdriet aan vooraf.

Maar volgens meneer Pam is het allemaal een modegril. Moeiteloos scheert hij mensen met bijvoorbeeld een whiplash en postnatale depressie over een kam en noemt ze nog net geen aanstellers. De pijn is reëel citeert hij, maar de ziekte niet... Zo lust ik er nog wel een paar.

Zoals je merkt, mijn bloed kookt. Ik zou Max graag eens laten zien hoe iemand, die ik zeer liefheb, worstelt met zo'n zogenaamde modegril. Die iedere dag weer een gevecht moet leveren met zichzelf en de aandoening. En de omgeving probeert uit alle macht te helpen maar een oplossing is niet 1-2-3 gevonden.

Ook schrijft hij, dat bekkeninstabiliteit een modeverschijnsel was in de 90er jaren. Nou meneer Pam, ik kon na de bevalling van de tweede niet eens meer naar de wc lopen in verband met bekkeninstabiliteit. Heb ik nu last van een modieus vooroordeel, dat alleen een domme man zoiets stoms kan opschrijven?

Het schrijven van dit soort columns is naar míjn mening een modeverschijnsel. Met zijn column maakt Max niet alleen mensen met die zogenaamde modeziekten belachelijk, hij trapt ze ook nog eens een keertje na. How low can you go Max...



woensdag 5 april 2017

Geen tien voor taal

Onze kinderen wonen nu driekwart van hun leven het in het buitenland. Dit heeft natuurlijk gevolgen voor hun moerstaal. Ook al spreken we onderling altijd Nederlands, ze maken genoeg taalfouten en sommige zijn ronduit hilarisch.

De oudste (17 jr) zit in het voorlaatste jaar van High School en heeft bewust gekozen voor het vak Nederlands (5VWO) in plaats van een andere vreemde taal. Zij volgt het lespakket via een onderwijsinstelling op afstand. Haar Nederlands is dus heel behoorlijk. 

De jongste (14 jr) heeft zijn laatste Nederlandse les twee jaar geleden gehad en dat is te merken. Zijn zinsopbouw is Engels en dat klinkt niet altijd even soepel in het Nederlands. Op de juiste (spreek)woorden komen, is voor hem ook niet vanzelfsprekend. 

Jaren geleden kwam hij thuis van school met het verhaal dat hij eierdopjes had gegeten. Het bleek om doperwtjes te gaan. Recentelijk maakte hij de opmerking, dat zijn nieuwe jas geen capuchute had. Toen ik hem verbeterde, zei hij dat hij er soms geen knoop aan kon draaien. 

Oog om oog, tand om tand. Want wij als ouders worden namelijk ook uitgelachen. Als je pas een kwart van je leven in het buitenland woont, dan is de taal die je buitenshuis spreekt namelijk best voor verbetering vatbaar. 

Vaderlief heeft een puike Engelse woordenschat maar zijn accent is tenenkrommend. Mijn accent is volgens de kinderen beter, maar er is nog genoeg bij te schaven. Ik probeer mijn gebrek aan vocabulaire te compenseren met een zo goed mogelijke uitspraak. Tevergeefs. 

Grootste struikelblok is en blijft de th. Niet dat ik het niet kan, maar omdat het in de meeste gevallen een macht der gewoonte is geworden. Een woord dat begint met de th gaat me prima af, maar o wee als de th midden in een woord zit. Net als de meeste Nederlanders, heb ik van die th ooit een zachte d gemaakt. 

Laatst sprak ik een Amerikaanse, die Florence (Italië) zou gaan bezoeken. Ik raadde haar aan de 'ledder market' te bezoeken. Toen ik sprak over de mooie tassen en riemen, zei ze "Oh, you mean leather market". Alsof de kinderen me niet al duizend keer hebben gezegd: "Mam, het is niet 'wedder' maar weather". 

Maar hé, ik zeg in elk geval niet als een echte Hollandse wie-fie!

maandag 20 maart 2017

(Eigen)wijze kinderen

Vaak besef ik me niet, hoeveel impact het internationale leven heeft op onze kinderen van respectievelijk 17 en 14 jaar oud. Hoe je het ook wendt of keert, ze hebben toch meer meegemaakt en gezien van de wereld dan een doorsnee kind.

Het is voor hen heel normaal om om te gaan met mensen uit alle windhoeken van de wereld. Ze begrijpen als vanzelfsprekend, dat andere mensen er andere meningen op na kunnen houden. En ik vind het heel normaal, dat onze kinderen heel politiek geïnteresseerd zijn en overal van alles af willen weten.

Het klinkt als een groot voordeel en dat is het vaak ook. Maar soms heeft het ook nadelen. Het nieuws glijdt niet langs hen af, maar grijpt ze soms naar de strot. Toen er onrust ontstond op de vliegvelden in verband met Trump's immigratieban merkten beide (onafhankelijk van elkaar ) op, dat ze het hier in Amerika heel erg eng begonnen te vinden.

Met Trump aan het roer is de Amerikaanse politiek een geliefd onderwerp om over te praten. En al hebben ze feitelijk geen herinneringen meer aan Nederland, wat er zich daar afspeelt interesseert ze ook. Ze vonden het geweldig, dat ik mijn stem had uitgebracht vanuit het buitenland tijdens de Nederlandse verkiezingen. Of Wilders de grootste zou worden, werd met grote interesse gevolgd.

De jongste is een spons als het aankomt op politiek. Veel vragen, lezen, luisteren en erover discussiëren. De oudste is dat tijdperk voorbij. Zij vindt het de hoogste tijd dat er in Nederland een keer een vrouwelijke minister president komt. Een aangezien die er nog nooit is geweest, wil zij wel de eerste worden. Ze merkte daar fijntjes bij op, dat ze dat ook prima zou kunnen.

En daar ga ik dan maar niet tegenin. Jaren geleden eiste ze als kleine hummel, dat ik de zijwieltjes van haar fietsje afhaalde. "Zonder kan jij niet fietsen, Astrid". "Dat kan ik wel, mama". Na dagen onophoudelijk doordrammen werd ik pissig en haalde die verrekte wieltjes eraf. Ze was drie jaar en twee maanden en fietste zonder enig probleem weg. Moeder had haar lesje geleerd.

Toen dan nog niet wereldwijs, maar wel stronteigenwijs. Dat brengt je nog eens ergens.



vrijdag 3 maart 2017

Klagen over 15 seconden pijn

Even voor de goede orde: dit is geen blog om zielig te doen. Dit is een stuk waarin ik open wil zijn. Want als je je mond dicht houdt, weet niemand wat. En als niemand wat weet, kan je niet geholpen  of gesteund worden. En wie weet laat ik een kans liggen om een ander tot steun te zijn.

Enkele maanden geleden werd bij mij reuma geconstateerd. Dat was niet zo simpel als het klinkt. Ik klaag al jaren over van alles en nog wat en heb ondertussen al diverse medische kapstokjes, waar ik klachten aan op kan hangen. Op aanraden van een vriendin ging ik hier in Amerika toch maar weer eens naar de dokter. 

In Duitsland en Polen heb ik genoeg pijntjes gehad, maar toen waren de klachten nog niet concreet en heftig genoeg. Na verloop van tijd bedacht ik me, dat ik wellicht antwoorden zou kunnen krijgen bij de reumatoloog. De diagnose kwam enkele dagen na het bloed prikken. Eerst hebben we geprobeerd de pijn te tackelen met pijnstillers en ontstekingsremmers. 

Maar dat hielp me niet en de klachten werden alleen maar erger. Als je uiteindelijk de hele dag 'au' roept en bijvoorbeeld al moeite hebt je bestek fatsoenlijk vast te houden, dan weet je dat het de spuigaten uitloopt. Op advies van mijn reumatoloog ben ik aan een zwaarder medicijn begonnen. Dat medicament moest ingespoten worden. Geen probleem, ik kan wel tegen een prikje. 

Ik ging online zoeken naar reviews over deze Humira prik en schrok. Die spuit scheen namelijk erg pijnlijk te zijn. Maar ach ik ben geen flauwe, dus ik ging toch met een opgewekt gemoed naar de nurse's office om te leren hoe ik die spuit op de juiste manier moest zetten. Iedere twee weken even 15 seconden op je tanden bijten, moet toch te doen zijn. 

Dacht ik. Het was 15 seconden hel! Dat prikje in mijn bovenbeen is het probleem niet, het is de vloeistof. Het is zo'n godsgruwelijk brandend goedje, dat ik me daar in de nurse's office moest inhouden om het niet uit te krijsen. Ik heb niet gehuild, ik heb gebruld! Tranen over de wangen, als een klein kind. 

Ondertussen heb ik een lieve (Nederlandse) vrouw leren kennen die ook aan de Humira is. Zij heeft me al veel tips gegeven om o.a. te ontspannen en dus de pijn een beetje de baas te worden. Helaas heb ik het ei van Columbus op dit gebied nog niet gevonden, maar ben superblij dat ik af en toe tegen haar aan mag klagen. 

Die spuit is dan wel een onding maar het helpt! Helaas werd ik enkele weken geleden zwaar verkouden en mocht de spuit derhalve 6 weken niet zetten. En daarmee was ik weer terug bij af. Als je je laarzen niet meer zonder pijn aan kunt trekken of een fles wijn niet meer zonder te kermen kunt openen, dan weet je dat het weer foute boel is. 

Aanstaande zondagavond 'mag' ik weer. Bjorn moet me helpen, ik kan het nog steeds niet alleen. Hij moet de hand waarin ik de spuit heb, stevig op zijn plaats houden en die eeuwigdurende 15 seconden meetellen. Ik heb het van al die keren nog maar één keer gepresteerd om het niet uit te schreeuwen en/of te huilen. 

Mijn verstand zegt, dat het een goede deal is: elke twee weken 15 seconden fik in het been om relatief pijn- en klachtenvrij te zijn. Maar op het moment dat ik die Humira-pen erin moet jassen, ervaar ik dat niet meer zo. Dan zijn die paar seconden een eeuwigheid en daar zie ik dan gruwelijk tegenop. 

Je zou zeggen dat als je twee kinderen hebt gebaard en een flink auto-ongeluk hebt overleefd, je toch wel wat kunt hebben. Maar zo werkt niet. De pijn van die injectie kan ik met niets vergelijken. Bij bevallingen komen endorfines vrij en na mijn ongeluk was ik in shock. Ik raak van de Humira nog net niet in shock en de endorfines komen me helaas niet te hulp. 

Bloggen is een fijne uitlaatklep voor me en daarom heb ik het nu eens opgeschreven. Fysiek helpt het me uiteraard niet maar geestelijk lucht dit me wel op. Denk alsjeblieft zondag even aan me? Hoeft maar 15 seconden ;-)