woensdag 5 april 2017

Geen tien voor taal

Onze kinderen wonen nu driekwart van hun leven het in het buitenland. Dit heeft natuurlijk gevolgen voor hun moerstaal. Ook al spreken we onderling altijd Nederlands, ze maken genoeg taalfouten en sommige zijn ronduit hilarisch.

De oudste (17 jr) zit in het voorlaatste jaar van High School en heeft bewust gekozen voor het vak Nederlands (5VWO) in plaats van een andere vreemde taal. Zij volgt het lespakket via een onderwijsinstelling op afstand. Haar Nederlands is dus heel behoorlijk. 

De jongste (14 jr) heeft zijn laatste Nederlandse les twee jaar geleden gehad en dat is te merken. Zijn zinsopbouw is Engels en dat klinkt niet altijd even soepel in het Nederlands. Op de juiste (spreek)woorden komen, is voor hem ook niet vanzelfsprekend. 

Jaren geleden kwam hij thuis van school met het verhaal dat hij eierdopjes had gegeten. Het bleek om doperwtjes te gaan. Recentelijk maakte hij de opmerking, dat zijn nieuwe jas geen capuchute had. Toen ik hem verbeterde, zei hij dat hij er soms geen knoop aan kon draaien. 

Oog om oog, tand om tand. Want wij als ouders worden namelijk ook uitgelachen. Als je pas een kwart van je leven in het buitenland woont, dan is de taal die je buitenshuis spreekt namelijk best voor verbetering vatbaar. 

Vaderlief heeft een puike Engelse woordenschat maar zijn accent is tenenkrommend. Mijn accent is volgens de kinderen beter, maar er is nog genoeg bij te schaven. Ik probeer mijn gebrek aan vocabulaire te compenseren met een zo goed mogelijke uitspraak. Tevergeefs. 

Grootste struikelblok is en blijft de th. Niet dat ik het niet kan, maar omdat het in de meeste gevallen een macht der gewoonte is geworden. Een woord dat begint met de th gaat me prima af, maar o wee als de th midden in een woord zit. Net als de meeste Nederlanders, heb ik van die th ooit een zachte d gemaakt. 

Laatst sprak ik een Amerikaanse, die Florence (Italië) zou gaan bezoeken. Ik raadde haar aan de 'ledder market' te bezoeken. Toen ik sprak over de mooie tassen en riemen, zei ze "Oh, you mean leather market". Alsof de kinderen me niet al duizend keer hebben gezegd: "Mam, het is niet 'wedder' maar weather". 

Maar hé, ik zeg in elk geval niet als een echte Hollandse wie-fie!

maandag 20 maart 2017

(Eigen)wijze kinderen

Vaak besef ik me niet, hoeveel impact het internationale leven heeft op onze kinderen van respectievelijk 17 en 14 jaar oud. Hoe je het ook wendt of keert, ze hebben toch meer meegemaakt en gezien van de wereld dan een doorsnee kind.

Het is voor hen heel normaal om om te gaan met mensen uit alle windhoeken van de wereld. Ze begrijpen als vanzelfsprekend, dat andere mensen er andere meningen op na kunnen houden. En ik vind het heel normaal, dat onze kinderen heel politiek geïnteresseerd zijn en overal van alles af willen weten.

Het klinkt als een groot voordeel en dat is het vaak ook. Maar soms heeft het ook nadelen. Het nieuws glijdt niet langs hen af, maar grijpt ze soms naar de strot. Toen er onrust ontstond op de vliegvelden in verband met Trump's immigratieban merkten beide (onafhankelijk van elkaar ) op, dat ze het hier in Amerika heel erg eng begonnen te vinden.

Met Trump aan het roer is de Amerikaanse politiek een geliefd onderwerp om over te praten. En al hebben ze feitelijk geen herinneringen meer aan Nederland, wat er zich daar afspeelt interesseert ze ook. Ze vonden het geweldig, dat ik mijn stem had uitgebracht vanuit het buitenland tijdens de Nederlandse verkiezingen. Of Wilders de grootste zou worden, werd met grote interesse gevolgd.

De jongste is een spons als het aankomt op politiek. Veel vragen, lezen, luisteren en erover discussiëren. De oudste is dat tijdperk voorbij. Zij vindt het de hoogste tijd dat er in Nederland een keer een vrouwelijke minister president komt. Een aangezien die er nog nooit is geweest, wil zij wel de eerste worden. Ze merkte daar fijntjes bij op, dat ze dat ook prima zou kunnen.

En daar ga ik dan maar niet tegenin. Jaren geleden eiste ze als kleine hummel, dat ik de zijwieltjes van haar fietsje afhaalde. "Zonder kan jij niet fietsen, Astrid". "Dat kan ik wel, mama". Na dagen onophoudelijk doordrammen werd ik pissig en haalde die verrekte wieltjes eraf. Ze was drie jaar en twee maanden en fietste zonder enig probleem weg. Moeder had haar lesje geleerd.

Toen dan nog niet wereldwijs, maar wel stronteigenwijs. Dat brengt je nog eens ergens.



vrijdag 3 maart 2017

Klagen over 15 seconden pijn

Even voor de goede orde: dit is geen blog om zielig te doen. Dit is een stuk waarin ik open wil zijn. Want als je je mond dicht houdt, weet niemand wat. En als niemand wat weet, kan je niet geholpen  of gesteund worden. En wie weet laat ik een kans liggen om een ander tot steun te zijn.

Enkele maanden geleden werd bij mij reuma geconstateerd. Dat was niet zo simpel als het klinkt. Ik klaag al jaren over van alles en nog wat en heb ondertussen al diverse medische kapstokjes, waar ik klachten aan op kan hangen. Op aanraden van een vriendin ging ik hier in Amerika toch maar weer eens naar de dokter. 

In Duitsland en Polen heb ik genoeg pijntjes gehad, maar toen waren de klachten nog niet concreet en heftig genoeg. Na verloop van tijd bedacht ik me, dat ik wellicht antwoorden zou kunnen krijgen bij de reumatoloog. De diagnose kwam enkele dagen na het bloed prikken. Eerst hebben we geprobeerd de pijn te tackelen met pijnstillers en ontstekingsremmers. 

Maar dat hielp me niet en de klachten werden alleen maar erger. Als je uiteindelijk de hele dag 'au' roept en bijvoorbeeld al moeite hebt je bestek fatsoenlijk vast te houden, dan weet je dat het de spuigaten uitloopt. Op advies van mijn reumatoloog ben ik aan een zwaarder medicijn begonnen. Dat medicament moest ingespoten worden. Geen probleem, ik kan wel tegen een prikje. 

Ik ging online zoeken naar reviews over deze Humira prik en schrok. Die spuit scheen namelijk erg pijnlijk te zijn. Maar ach ik ben geen flauwe, dus ik ging toch met een opgewekt gemoed naar de nurse's office om te leren hoe ik die spuit op de juiste manier moest zetten. Iedere twee weken even 15 seconden op je tanden bijten, moet toch te doen zijn. 

Dacht ik. Het was 15 seconden hel! Dat prikje in mijn bovenbeen is het probleem niet, het is de vloeistof. Het is zo'n godsgruwelijk brandend goedje, dat ik me daar in de nurse's office moest inhouden om het niet uit te krijsen. Ik heb niet gehuild, ik heb gebruld! Tranen over de wangen, als een klein kind. 

Ondertussen heb ik een lieve (Nederlandse) vrouw leren kennen die ook aan de Humira is. Zij heeft me al veel tips gegeven om o.a. te ontspannen en dus de pijn een beetje de baas te worden. Helaas heb ik het ei van Columbus op dit gebied nog niet gevonden, maar ben superblij dat ik af en toe tegen haar aan mag klagen. 

Die spuit is dan wel een onding maar het helpt! Helaas werd ik enkele weken geleden zwaar verkouden en mocht de spuit derhalve 6 weken niet zetten. En daarmee was ik weer terug bij af. Als je je laarzen niet meer zonder pijn aan kunt trekken of een fles wijn niet meer zonder te kermen kunt openen, dan weet je dat het weer foute boel is. 

Aanstaande zondagavond 'mag' ik weer. Bjorn moet me helpen, ik kan het nog steeds niet alleen. Hij moet de hand waarin ik de spuit heb, stevig op zijn plaats houden en die eeuwigdurende 15 seconden meetellen. Ik heb het van al die keren nog maar één keer gepresteerd om het niet uit te schreeuwen en/of te huilen. 

Mijn verstand zegt, dat het een goede deal is: elke twee weken 15 seconden fik in het been om relatief pijn- en klachtenvrij te zijn. Maar op het moment dat ik die Humira-pen erin moet jassen, ervaar ik dat niet meer zo. Dan zijn die paar seconden een eeuwigheid en daar zie ik dan gruwelijk tegenop. 

Je zou zeggen dat als je twee kinderen hebt gebaard en een flink auto-ongeluk hebt overleefd, je toch wel wat kunt hebben. Maar zo werkt niet. De pijn van die injectie kan ik met niets vergelijken. Bij bevallingen komen endorfines vrij en na mijn ongeluk was ik in shock. Ik raak van de Humira nog net niet in shock en de endorfines komen me helaas niet te hulp. 

Bloggen is een fijne uitlaatklep voor me en daarom heb ik het nu eens opgeschreven. Fysiek helpt het me uiteraard niet maar geestelijk lucht dit me wel op. Denk alsjeblieft zondag even aan me? Hoeft maar 15 seconden ;-) 












donderdag 23 februari 2017

Lauwe pis?

Geregeld ga ik hier in de US of A naar de hobbywinkel. Ze verkopen er onder andere prachtige nep-bloemen en bij gebrek aan een fatsoenlijk aanbod verse bloemen, sla ik daar nog wel eens wat in. Eén van de vaste medewerkers is transgender.

Hij, overduidelijk op weg naar zij, is een bijzonder en aardig mens. Altijd even lief en behulpzaam. Het maakt niet uit wat je zoekt in de winkel, hij doet er alles aan om het voor en met je te vinden. Zijn stem is al minstens een halve octaaf hoger en zijn manier van doen is omrand met de welbekende handgebaren. 

Hij is een stevige Afro-American. Zijn korte krullenbos is geblondeerd en was vandaag voorzien van een knalrode haarband. Zowel neus als oren zijn voorzien van de nodige damesachtige piercings. De handen zijn altijd netjes gemanicuurd en de acrylnagels hebben altijd wel een spannend kleurtje. De stoppels op zijn gezicht verraden, dat hij nog wel gebukt gaat onder een behoorlijke baardgroei. 

In Amerika heb je het als transgender niet gemakkelijk. Bijna niemand neemt aanstoot aan sterren die zich, op tv ten overstaan van een miljoenenpubliek, in hun bijna-blote kont laten zien. Als ze dan ook nog gaan staan droogneuken, sommigen noemen dat dansen, dan schijnt dat 'sexy' te zijn. Maar als een transgender naar een wc van zijn of haar keuze wil gaan, dan staat het land op z'n kop. 

Een transgender toilet dan? Sinds vandaag onwaarschijnlijker. Waar moet die lieverd van de hobbywinkel dan gaan plassen als hij hoge nood heeft? Hij zal niet welkom zijn op het damestoilet en ik wil er niet eens over nadenken hoe de doorsnee Amerikaanse man reageert op een damesachtige verschijning in het herentoilet. 

Als vrijgevochten Europeaan wil ik deze discussie niet eens begrijpen. Voorstel: laat die Amerikaanse congresleden, die hier zo principieel en moeilijk over doen, hun lichtje eens opsteken in Nederland. Stuur ze bijvoorbeeld eens naar toiletruimten in Brabant of Limburg ten tijde van carnaval.  

Amerika is momenteel behoorlijk van haar padje, maar één ding is me ondertussen duidelijk: Nederlanders maak je op dit gebied dus echt de pis niet lauw...


vrijdag 3 februari 2017

Bid voor de kromme

Je kan Trump veel verwijten, maar niet dat hij lui is. Na de felle verkiezingscampagne is hij nu druk om zijn achterban tevreden te houden. De makkelijkste manier om dit te bewerkstelligen is via de conservatief christenen. Een anti-abortus rechter aan het hoofd van het hoge gerechtshof was een heel grote wens van de pro-life marchers. Hun gebeden werden direct verhoord. 

Sinds deze week lijken de kerken in Amerika hun politieke mening weer te mogen verkondigen, zonder dat ze bang hoeven te zijn dat ze hun belastingvoordeel verliezen. 'Believe me', de kerken hier barsten van het geld. Trump wil namelijk een streep zetten door het Johnson amendement en dan mag de kerk weer politiek actief zijn zonder dat ze dat geld kost. Het congres moet alleen ook nog akkoord gaan, voordat het echt zover is. 

Afgelopen week vond ook het nationale gebedsontbijt plaats en ook daar was Trump aanwezig. Zijn aanwezigheid aldaar was niets vreemds maar zijn uitspraken waren dat wat mij betreft wel. Hij verkondigde onder andere, dat hij zich ernstig zorgen maakt om de godsdienstvrijheid. Noemde het een heilig recht. Maar dat heilige recht lijkt met zijn (moslim) immigratieban vers in het geheugen, niet verder te gaan dan de bijbel. 

Trump lijkt zijn zaakjes wederom prima voor elkaar te hebben want zolang hij kan vertrouwen op die aartsconservatieve christelijke achterban, zit hij gebakken. Dan kan hij zich misstappen veroorloven, wereldleiders beledigen en onzin uitkramen. Zolang hij de heilige huisjes van de extreem christelijken overeind houdt, zullen zij een oogje dichtknijpen. Als het moet, twee ogen stijf dichtknijpen. Alles voor God. 

Voor geen man wordt zoveel gebeden als voor Trump. De conservatieve christelijken bidden dat Trump vooral doorgaat op de ingeslagen weg. De meer gematigde christenen bidden, dat Trump tot inkeer komt. Dat hij zijn leven betert of zelfs voor een snelle impeachment. Trump zal er best mee in zijn nopjes zijn. Maar er is een verschil tussen bidden voor en aanbidden. Ben alleen bang dat The Donald dat verschil niet ziet. 

Ben benieuwd naar de volgende stap in Trump's marktbewerkingsplan. Ik denk dat de volgende doelgroep wat minder kneedbaar en goedgelovig is. Ik wacht het af, vloek af en toe en hoop er verder het beste van. Denk vaak aan wat mijn moeder vroeger altijd in onvervalst Eindhovens riep als ze, per ongeluk of expres, gevloekt had. Een luid 'Godverdomme!' werd dan steevast gevolgd door 'Bid veur d'n kromme...da' ze recht zulle komme...'






maandag 16 januari 2017

Goede, slechte en gouden Trump tijden

Als je politiek geïnteresseerd bent, dan zijn dit gouden tijden. Ik moet me inhouden om niet de godganse dag heen en weer te zappen tussen diverse Amerikaanse nieuwszenders. Er moet namelijk ook nog wel eens wat gedaan worden in dit huishouden. 

Zeker nu de schilders sinds anderhalve week bij ons aan het werk zijn. Elke dag wordt het huis fraaier, maar dat gaat niet zonder het nodige stof en rommel. En zoals dat bij dit soort klussen werkt, de ene klus genereert weer de andere. Niet alleen de muren en het houtwerk binnen zijn inmiddels aangepakt. 

Toen ik driekwart jaar geleden voor het eerst voet zette in dit huis, was ik er gelijk weg van. Er was één dikke 'maar' waardoor ik het huis bijna niet wilde hebben. Heel normaal hier in Amerika, maar voor mij als Nederlandse niet te verteren: overal gouden klinken en badkamer garnituur. Vreselijk. 

Vorige week vroeg ik aan de voorman van de schilders of hij misschien een mannetje kende, die deze gruweldingen kon vervangen. Dat kon hij zelf en twee dagen later was het gouden hang- en sluitwerk vervangen. Het goud in de badkamer is minder makkelijk te vervangen en dat komt dus later. 

Ons huis wordt met de dag mooier. Maar het politieke klimaat hier in Amerika wordt met de dag lelijker. Over enkele dagen wordt Donald Trump geïnaugureerd en ik houd eerlijk gezegd mijn adem in, wat er ons te wachten staat. Normaal ben ik optimistisch van aard maar ik heb er weinig vertrouwen in, dat het presidentschap van Trump iets goeds op kan leveren. 

Beledigingen, terugkomen op verkiezingsbeloftes voordat hij überhaupt president is en zijn manier van spreken. Tijdens zijn eerste persconferentie na de verkiezingen kreeg ik het idee, dat hij stond te praten voor een kleuterklas in plaats van voor een groep journalisten. En ik ga gillen als hij nog één keer believe me zegt.

Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel. Want elke zaterdagavond zitten wij klaar voor de hilarische openingssketch van het satirische programma Saturday Night Life. Als Donald zijn leven niet betert, dan is Alec Baldwin de komende vier jaar verzekerd van een wereldbaan. En hebben wij nog heel wat te lachen. 

Maar wat als er ineens beeldmateriaal opduikt van die zogenaamde golden shower? Dan is het gedaan met de golden boy. Ik hoop van ganser harte dat Trump iedereen in positieve zin gaat verbazen. Maar anders wens ik, dat hij nog sneller vervangen gaat worden dan onze gouden douche! 


vrijdag 6 januari 2017

Recht lullen wat krom is?



Op 7 januari a.s. is het 2 jaar geleden, dat de gruwelijke aanslag plaatsvond op het hoofdkantoor van het franse satirische weekblad van Charlie Hebdo. Wat kleurden velen uit solidariteit hun profielfoto op Facebook in de kleuren van de franse vlag. De aanslag kwam als een schok.

Enkele uren na de aanslag zag ik een "Je suis Charlie" afbeelding voorbij komen op Facebook. Ik kopieerde hem direct en deelde het. Ik wilde laten zien, dat ik meevoelde met wat er daar in Parijs was gebeurd. En hoe kon je dat nou beter doen dan zo? Enkele dagen later had ik er spijt van.

Want hoe kán je nou meeleven met de Fransen als er een oorlog in en om Syrië woedt, die daar zo veel meer slachtoffers eist? En niet één dag, maar jaren! Dat was toch minstens hypocriet. Voor dat soort commentaar ben ik best gevoelig en zie dan in, dat het inderdaad ergens niet deugt.

Twee jaar later en we zijn veel aanslagen en moordpartijen verder. De oorlog in Syrië en omstreken is ook nog niet in zicht. Ik leef nog steeds intens mee, maar zal het op sociale media (voorlopig?) niet meer kenbaar maken. Helaas ben ik op sociale media 'politiek correct' geworden. Door schade en schande.

Ooit leefde ik zichtbaar op Facebook mee, met de gespannen situatie tussen de Joden en Palestijnen. Mijn commentaar op een post was: "Wat zou ik toch graag willen, dat er eens vrede kwam in het Midden-Oosten..". Ik dacht, dat ik me niet uit had gesproken vóór de ene of tegen de andere partij.

Al snel kreeg ik een uitbrander van een 'vriendin', dat ik totaal niet begreep hoe de Palestijnen al jaren onderdrukt werden en hoe vreselijk de situatie was. Niet veel later heeft deze dame mij ontvriend. Een in mijn ogen onschuldige en medelevend bedoelde opmerking, werd niet gewaardeerd.

Maar zo staan we blijkbaar tegenwoordig in het leven. Als je iets aardigs probeert te zeggen of meeleeft met iets, dan is er altijd wel iemand die daar kwaad in ziet of je voor gek verklaart. Of je 'fijnzinnig' onder de neus drukt, dat je door uit te spreken voor het één je je dus automatisch uitspreekt tegen het andere. Nee, helemaal niet!

Black Lives Matter, Blue Lives Matter en wat mij betreft all lives matter. Welke religie of andere levensovertuiging je aanhangt, zal me een worst zijn. Of je het bed deelt met een dame, heer of met allebei tegelijk; prima als dat jouw ding is. Hoe je stemt moet je ook vooral zelf weten, je zult je redenen (hopelijk) hebben.

Maar waarom willen mensen vaak niet meer begrijpen, dat een opmerking of post op bijvoorbeeld Facebook vaak goed bedoeld is? Je kan overal wel wat achter zoeken, maar ik geloof serieus dat de meeste mensen goede intenties hebben. En bovendien, als je wilt kun je alles wel recht lullen wat krom is en andersom....