maandag 16 januari 2017

Goede, slechte en gouden Trump tijden

Als je politiek geïnteresseerd bent, dan zijn dit gouden tijden. Ik moet me inhouden om niet de godganse dag heen en weer te zappen tussen diverse Amerikaanse nieuwszenders. Er moet namelijk ook nog wel eens wat gedaan worden in dit huishouden. 

Zeker nu de schilders sinds anderhalve week bij ons aan het werk zijn. Elke dag wordt het huis fraaier, maar dat gaat niet zonder het nodige stof en rommel. En zoals dat bij dit soort klussen werkt, de ene klus genereert weer de andere. Niet alleen de muren en het houtwerk binnen zijn inmiddels aangepakt. 

Toen ik driekwart jaar geleden voor het eerst voet zette in dit huis, was ik er gelijk weg van. Er was één dikke 'maar' waardoor ik het huis bijna niet wilde hebben. Heel normaal hier in Amerika, maar voor mij als Nederlandse niet te verteren: overal gouden klinken en badkamer garnituur. Vreselijk. 

Vorige week vroeg ik aan de voorman van de schilders of hij misschien een mannetje kende, die deze gruweldingen kon vervangen. Dat kon hij zelf en twee dagen later was het gouden hang- en sluitwerk vervangen. Het goud in de badkamer is minder makkelijk te vervangen en dat komt dus later. 

Ons huis wordt met de dag mooier. Maar het politieke klimaat hier in Amerika wordt met de dag lelijker. Over enkele dagen wordt Donald Trump geïnaugureerd en ik houd eerlijk gezegd mijn adem in, wat er ons te wachten staat. Normaal ben ik optimistisch van aard maar ik heb er weinig vertrouwen in, dat het presidentschap van Trump iets goeds op kan leveren. 

Beledigingen, terugkomen op verkiezingsbeloftes voordat hij überhaupt president is en zijn manier van spreken. Tijdens zijn eerste persconferentie na de verkiezingen kreeg ik het idee, dat hij stond te praten voor een kleuterklas in plaats van voor een groep journalisten. En ik ga gillen als hij nog één keer believe me zegt.

Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel. Want elke zaterdagavond zitten wij klaar voor de hilarische openingssketch van het satirische programma Saturday Night Life. Als Donald zijn leven niet betert, dan is Alec Baldwin de komende vier jaar verzekerd van een wereldbaan. En hebben wij nog heel wat te lachen. 

Maar wat als er ineens beeldmateriaal opduikt van die zogenaamde golden shower? Dan is het gedaan met de golden boy. Ik hoop van ganser harte dat Trump iedereen in positieve zin gaat verbazen. Maar anders wens ik, dat hij nog sneller vervangen gaat worden dan onze gouden douche! 


vrijdag 6 januari 2017

Recht lullen wat krom is?



Op 7 januari a.s. is het 2 jaar geleden, dat de gruwelijke aanslag plaatsvond op het hoofdkantoor van het franse satirische weekblad van Charlie Hebdo. Wat kleurden velen uit solidariteit hun profielfoto op Facebook in de kleuren van de franse vlag. De aanslag kwam als een schok.

Enkele uren na de aanslag zag ik een "Je suis Charlie" afbeelding voorbij komen op Facebook. Ik kopieerde hem direct en deelde het. Ik wilde laten zien, dat ik meevoelde met wat er daar in Parijs was gebeurd. En hoe kon je dat nou beter doen dan zo? Enkele dagen later had ik er spijt van.

Want hoe kán je nou meeleven met de Fransen als er een oorlog in en om Syrië woedt, die daar zo veel meer slachtoffers eist? En niet één dag, maar jaren! Dat was toch minstens hypocriet. Voor dat soort commentaar ben ik best gevoelig en zie dan in, dat het inderdaad ergens niet deugt.

Twee jaar later en we zijn veel aanslagen en moordpartijen verder. De oorlog in Syrië en omstreken is ook nog niet in zicht. Ik leef nog steeds intens mee, maar zal het op sociale media (voorlopig?) niet meer kenbaar maken. Helaas ben ik op sociale media 'politiek correct' geworden. Door schade en schande.

Ooit leefde ik zichtbaar op Facebook mee, met de gespannen situatie tussen de Joden en Palestijnen. Mijn commentaar op een post was: "Wat zou ik toch graag willen, dat er eens vrede kwam in het Midden-Oosten..". Ik dacht, dat ik me niet uit had gesproken vóór de ene of tegen de andere partij.

Al snel kreeg ik een uitbrander van een 'vriendin', dat ik totaal niet begreep hoe de Palestijnen al jaren onderdrukt werden en hoe vreselijk de situatie was. Niet veel later heeft deze dame mij ontvriend. Een in mijn ogen onschuldige en medelevend bedoelde opmerking, werd niet gewaardeerd.

Maar zo staan we blijkbaar tegenwoordig in het leven. Als je iets aardigs probeert te zeggen of meeleeft met iets, dan is er altijd wel iemand die daar kwaad in ziet of je voor gek verklaart. Of je 'fijnzinnig' onder de neus drukt, dat je door uit te spreken voor het één je je dus automatisch uitspreekt tegen het andere. Nee, helemaal niet!

Black Lives Matter, Blue Lives Matter en wat mij betreft all lives matter. Welke religie of andere levensovertuiging je aanhangt, zal me een worst zijn. Of je het bed deelt met een dame, heer of met allebei tegelijk; prima als dat jouw ding is. Hoe je stemt moet je ook vooral zelf weten, je zult je redenen (hopelijk) hebben.

Maar waarom willen mensen vaak niet meer begrijpen, dat een opmerking of post op bijvoorbeeld Facebook vaak goed bedoeld is? Je kan overal wel wat achter zoeken, maar ik geloof serieus dat de meeste mensen goede intenties hebben. En bovendien, als je wilt kun je alles wel recht lullen wat krom is en andersom....









maandag 19 december 2016

Boodschappen(kar) vergeten

Op het moment dat je het druk hebt of druk in je hoofd bent, kan het je zomaar gebeuren: dat je je boodschappen of nog erger een hele boodschappenkar vergeet. Ik heb geen kerstdrukte nodig om 'iets' te vergeten.

Iedereen zal het herkennen: je betaalt iets en vergeet het vervolgens mee te nemen. Ik heb meer dan éénmaal een doos eieren in de supermarkt achtergelaten. Aan de kant geschoven om ze niet te beschadigen maar, na het inladen van de andere boodschappen, doodleuk laten staan.

Dat zijn peanuts want het kan beroerder. Onlangs heb ik samen met mijn ouders twee volle karren met spulletjes gekocht bij de Ikea. Bij thuiskomst vroeg ik me af, waar toch die drie plankjes en vijf lijstjes waren gebleven. Overal gezocht, niks gevonden. Ik had me enigszins verzoend met het idee dat ik zo'n 50 dollar weg gegooid had, toen mijn moeder voorstelde terug te rijden.

Eenmaal terug bij de Ikea meldde ik me met mijn verhaal. Werd richting de kassa's gestuurd, gewezen op een behoorlijk volle boodschappenkar en gevraagd: "Is dat misschien uw kar?" Ik herkende direct alle totaal vergeten, maar wel door mij betaalde spullen die bij elkaar minstens 250 dollar waard waren. Hoe krijg je het voor elkaar om een volle kar te vergeten?!

Járen geleden haalde ik ook ooit een stunt uit. Op het moment dat ik bij mijn auto aankwam met mijn boodschappen, zag ik aan de overkant van de straat mijn hartsvriendin. Zwaaien, wat over en weer roepen en vervolgens de auto in op weg naar huis. Reed de parkeerplaats van de supermarkt af, de weg op. Vervolgens reed ik langs mijn vriendin, die toen bijna dubbelgevouwen van het lachen op de stoep stond.

Stopte toch maar even om te vragen wat er nou toch zo leuk was. Wat bleek? Stond de doos met boodschappen nog op het dak! Het is bijna 30 jaar geleden, maar moet nog steeds lachen als ik er aan terugdenk. Wat zal het een idioot zicht zijn geweest: een knalrood autootje op de weg met een volle doos boodschappen op het dak, waar de preien pontificaal uitstaken...












donderdag 8 december 2016

To wereldwijf of not to wereldwijf...


Was het eigenlijk niet van plan maar ik ga toch (ook) maar weer bloggen via deze weg. Ja zeker, ik blog ook via de LINDA. als wereldwijf, maar sinds een paar maanden is er een nieuwe editor en daarmee waait er daar een andere wind.

De wereldwijfstukken moesten ineens journalistieker. Maar ik ben helemaal geen journalist! Ik wil recht vanuit mijn hart schrijven over alles wat mij hier in de States bezig houdt. Ik wil weer schrijven wat er te pas en te onpas in mijn koppie op komt en me niet altijd committeren aan dat wereldwijven-format.

Ik mis de spontaniteit van het schrijven over de soms piepkleine dingen. Dat vond ik eerlijk gezegd altijd de kracht van de wereldwijven blogs. Dat wat je nergens anders las, dat las je daar. Gekke belevenissen, persoonlijke verslagen die soms aansluiten op het nieuws. Maar soms ook totaal niet.

Wil schrijven over hoe die gekke Amerikanen me altijd weer weten te verbazen. Maar ik wil ook kunnen schrijven over 'het weer' als ik daar zin in heb. Of over iets stoms wat de kinderen hebben meegemaakt of hebben uitgevreten. Schrijven over die compleet maffe hond van ons. Schrijven over het leven.

En daarom ga ik dus het bloggen via deze weg weer oppakken. Kan ik weer heerlijk ongebreideld mijn verhaal doen. Het zal er vast niet zo gelikt uit zien als via LINDA. maar dat is dan maar zo.  Mèt en zonder taal- en stijlfouten is dit mijn blog.




woensdag 19 augustus 2015

Leuker kunnen we het niet maken

De eerste 3 weken ben ik hier in Polen werkelijk fluitend doorgekomen. De verhuisdozen waren in een razend tempo uitgepakt en we vonden aardig onze weg hier in Krakow. Toen mijn vader een paar dagen op visite was, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om de toerist in eigen woonplaats uit te hangen. Ik ben een bevoorrecht mens om in zo'n prachtstad te mogen wonen. Zomer in full swing, goed warm maar niet te heet en het liep eigenlijk allemaal op rolletjes. Maar na ups komen onvermijdelijk de downs.

Eerste horde was ADD medicijnen te krijgen voor Jesper. Even medicijnen bestellen is er niet bij natuurlijk in het begin. Eerst moet je naar de kinderarts en dat hebben we dus gedaan. Die arts kon zelf de desbetreffende medicijnen niet voorschrijven en wilde ons richting de psychiater sturen. Nou, dat was voor Jep niet nodig maar dat zou voor mij, met het oog op wat er komen ging later die week, niet gek zijn geweest. Na tig hordes en een paar dagen veel over en weer mailen van o.a. medische dossiers, ettelijke malen aan de telefoon te hangen heb ik het dan voor elkaar gekregen dat ik, zonder doktersbezoek, het recept af kan halen. Dat papiertje ligt wel op 20 minuten afstand van ons huis dus dat gaat weer tijd kosten. 

Ondertussen stegen de temperaturen van net boven de 30C, daar klaag ik nog niet over,  richting de 40C. Dat is voor mij wel een reden om heel verschrikkelijk chagrijnig te worden. Astrid kwam haar koele kelderkamer niet meer uit en zelfs Jesper nam voor de nacht zijn intrek in de basement. Buiten zijn was er niet meer bij. Jep kon niet meer voetballen en onze Louis (puppy) kon overdag met zijn tere puppyzooltjes niet op de stoeptegels komen zonder ze te verbranden. Na anderhalve week elke dag 37C had ik het flink gehad met die gemiddelde Krakowse zomertemperaturen van zogenaamd 23C. 

Het toppunt was toch wel dat ik een heel stom auto-ongelukje heb gehad. Ik snap nog niet hoe het heeft kunnen gebeuren. Ik wilde mijn auto parkeren achter een andere auto, langs de straat, rijd ik hem er tegenaan! Werkelijk...Ik reed stapvoets, had geen haast maar presteerde het toch. Iets met de versnelling? M'n kop er niet bij? Geen idee maar ik zat er wel tegen. Aangezien mijn kenteken nog in Duitsland geregistreerd staat, loopt de verzekering daar ook nog. Probeer eens een verzekeringsmaatschappij te bereiken, hartje zomer, op het alarmnummer vanuit het buitenland?! 

In de geparkeerde auto zat (gelukkig) niemand maar dat bemoeilijkte ook het contact leggen. Heb een briefje onder de ruitenwisser gedaan met mijn adres en telefoonnummer. Een Poolse man die mij zag panikeren, vond dat ik gewoon door kon rijden omdat er toch maar 'weinig' schade was. Maar dat doen we niet, want karma can be such a bitch! Na uren wachten kreeg ik eindelijk contact met de tegenpartij en via onze relocation assistent afgesproken, dat we de volgende dag met z'n 3en de schadeformulieren in zouden vullen. De beste man sprak nauwelijks engels en mijn pools is vrijwel nihil. 

Aangezien het door onze verhuizing een toch niet alledaagse buitenlandschade is, wilde ik perse contact hebben met de verzekeringsmaatschappij om te zorgen dat alles via de juiste kanalen netjes ingeleverd en afgehandeld wordt. Maar natuurlijk, Mr. Murphy keek over mijn schouder mee hoe ik 3 dagen achter elkaar geen mens te spreken kreeg. Mijn tussenpersonen waren op vakantie en dus niet bereikbaar. En zelfs midden in de nacht (je wordt toch lichtelijk wanhopig) kreeg ik geen gehoor op het centrale buitenlandnummer. 

Ondertussen verrekte ik van de koppijn van alle stress, kwam Jesper ook nog in de greep van een zomervirusje en konden we geen kant op wegens de hitte. Let wel, alles gebeurde dus in een tijdsbestek van 5 dagen.  Astrid mist haar vrienden ontzettend en heeft hier nog geen sociaal leven, dus ik moet haar ook tevreden zien te houden. Bijv. door een bezoekje aan een nail salon en natuurlijk door te gaan shoppen. Gaan we een keer shoppen...krijgen we als we uit de mall komen werkelijk een wolkenbreuk op ons dak. Bliksemen als een idioot, geen hand voor ogen kunnen zien, ondergelopen straten, diverse auto's kapot langs de kant, afgesloten straten i.v.m. kolkende watermassa's etc. Na een angstige rit van een uur waren we eindelijk thuis. Het was afgekoeld en daar was ik blij mee. Maar niet met het water dat ineens in een hoek van de kelder stond. Murphy, get lost! 

En dan begint een nieuwe week. De temperaturen zijn weer aangenaam, ineens krijg ik de verzekeringsmaatschappij aan de lijn en meldt de landlord dat ik niet thuis hoef te zijn als de werklieden komen om de lekkage te fixen. Ik krijg contact met een Deens Duits gezin, dat al 17 jaar in Krakow woont. Ze wonen om de hoek, hebben kinderen in de leeftijd van onze kinderen en gaan naar onze (ISK) school. Langzaam verdwijnt Mr. Murphy uit zicht en begint het weer goed te voelen!  Aanloopmoeilijkheden zullen er altijd zijn. Maar leuk is anders. 















donderdag 6 augustus 2015

Eerste indrukken Polen

We wonen inmiddels alweer een week of 3 in Polen. Ik had er naar aanleiding van mijn flitsbezoek in mei al veel zin in. Het nieuwe huis was immers mooi, lag in een prachtige omgeving op niet te grote afstand van de schitterende historische binnenstad. Maar ja,wat weet je dan eigenlijk van Polen, na een flitsbezoek van drie dagen? Je indruk kan dan wel goed zijn, maar wie weet valt het als je er eenmaal bent wel hartstikke tegen...

De eerste twee weken heb ik als een dolle gewerkt. Dozen uitpakken en alles, en dat is echt heel veel,  een plaatsje geven. De zolder en de garages moeten nog voor een deel, maar dat komt over een poosje wel. De ruimtes waarin wordt geleefd, zijn gedaan. Verder heb ik de gorigheid van tig voormalige bewoners verwijderd. Jakkes! Het is nog niet ideaal maar het is leefbaar. En verder niet meer te veel bij nadenken.

De nieuwe leaseauto is ondertussen gebracht en de kleine (en soms grote) ongemakken van het huis verholpen. Er was al een keer geen drup warm water meer, kregen we een deur niet meer open, ging de deur van de vaatwasser maar tot 60 graden open etc. De nieuwe bankrekeningen zijn geopend en na een paar dagen en veel gedoe hadden we gelukkig ook internetbankieren aan de praat. De alarminstallatie is geinstalleerd en up and running. We zijn aangemeld bij de gemeente Krakow en vandaag zijn de nieuwe medische verzekeringskaartjes binnen gekomen. Mijn auto heeft echter nog een Duits kenteken dus niet alles is achter de rug.

Het is nu ook eens hoog tijd om te gaan ontdekken en te genieten. Dat ontdekken gaat vanzelf als het dagelijkse leven weer begint na een verhuizing. Er moet immers gegeten en gedronken worden en dus moet je naar de winkel. Welke winkel? Da's een goeie. Geen idee! Ben bij diverse supermarkten geweest voordat ik bij mijn nieuwe favoriete supermarkt aan kwam: de Auchan. Wat een supermarkt, ongelofelijk. Bedenk het, en het is er te koop. Van mobiele telefoons tot verse heilbot en van schroeven en moeren tot Bavaria Wit alcoholvrij. Het is mega groot en heeft maar liefst 63 kassa's!

En die supermarkt is te vinden in een mall. Naar Amerikaans concept. Compleet met foodcourt en ruimtes voor kinderen om te spelen of te chillen. Veel winkels in een twee verdiepingen mall. En van dit soort malls zijn er meer hier in Krakow. In de binnenstad is er een nog grotere en luxere mall met meer high end shops. Astrid keek daar haar ogen werkelijk uit en dat zegt wat. Ze voelde zich in een klap thuis! Er is nog een andere grote luxe mall maar die moet ik nog ontdekken.

Nog even praten over de supermarkt, de Auchan. Alleen al in de food section is er zo veel te ontdekken. Voordat ik een lekkere kaas had gevonden was ik vele Zloties (nou ja, verhoudingsgewijs dan) verder. Telkens eindigde de kaas in de vuilnisbak: alle kaas smaakte naar plastic! Vies dus. Totdat ik bij de Auchan diverse soorten vers gesneden Gouda kaas ontdekte. Nummer 11 (want er zijn vele soorten Gouda kaas) is verrukkelijk. Sinds vandaag heb ik eindelijk ook een goede creme fraiche ontdekt. Eerder had ik een soort waterige slagroom te pakken. Daarna probeerde ik met sour cream te koken en vroegen de kinderen zich af wat die piepkleine brokjes in de saus waren. Vervolgens kwam ik een keer met een double cream thuis maar vandaag: bulls eye!

Ik ben de Poolse taal bij lange na niet machtig en daarom kost inkopen doen voorlopig nog veel tijd. Diverse dingen kun je in geschrift wel herleiden maar het is maar mondjesmaat. Je zoekt je een ongeluk op de verpakking. En de online vertalingen helpen ook niet altijd. Dus moet je het maar proefondervindelijk ervaren. Heeft ook wel z'n charme. Bij de bakker brood kopen (en dat kan per snee) gaat deels in het engels en deels met handen en voeten. Er is toch ook een voordeel geen woord Pools te spreken: de telemarketeers hangen direct op als ze doorhebben dat je geen Pools spreekt. Prima.

Deze week heb ik Krakow centrum ook eens wat zorgvuldiger bekeken. Het beroemde plein met toeristische trekpleisters had ik al wel gezien maar het kastelencomplex Wawel nog niet. Daar moet ik nog steeds een keer in, maar ben er nu in elk geval een keer omheen gelopen wat al een aardige klus was. Om het kasteel van binnen  te bekijken heb je volgens de boekjes een uurtje of 3 nodig. Daar heb ik het geduld nog niet voor. Maar de wandeling was mooi. En andere dag ben ik de Joodse wijk in gegaan en dat vond ik ook echt geweldig. Wat een sfeertje. In het voormalige Joodse getto staat Schindlers museum, ook dat niet bezocht. Nog niet.

Er is hier genoeg te ontdekken, dat is een ding wat zeker is. Op het gebied van shoppen, op het gebied van de taal, cultuur etc. Maar dan moet ik wel eerst een beetje rust in m'n sodemieter krijgen. En moet het vooral afkoelen. Veel afkoelen! We zijn vertrokken uit Duitsland toen we een hittegolf achter de rug hadden. Komen hier nog niet aan of krijgen gelijk weer een hittegolf om de oren. Na 4 dagen relatief koel weer, zitten we nu al bijna weer een week dik boven de 30C. En het einde is nog lang niet in zicht. Die gemiddelde zomer temperatuur van 23C klopt niet helemaal, vrees ik.

Maar de temperatuur is het enige wat tegen valt, bij wijze van spreken. Het helpt natuurlijk, dat we niet in een straatarm deel van Polen (en Krakow) wonen. We zijn hier echt van alle gemakken voorzien. En de prijzen zijn ook heel fijn over het algemeen. De artikelen van de grote ketens zijn hetzelfde als in de rest van Europa. Denk aan Douglas Parfumerie, Zara, H&M etc, de prijzen zijn exact gelijk.  iPhones en consorten vallen onder luxe artikelen en zijn niet zelden zelfs duurder. Gebruiksartikelen als wasmachines, magnetrons etc zijn weer goedkoop. Ook de prepaid telefoonkaarten kosten een prikkie en bieden veel. Dagelijkse boodschappen kosten over het algemeen erg weinig. Bij mijn bakkertje vandaag een heel vers brood, 2 (grote) broodjes en 2 mini pizza's gekocht voor wel 1.50 euro. Het voelt hier tot nu toe echt goed. Ik ga het avontuur vol vertrouwen tegemoet!








donderdag 9 juli 2015

Auf Wiederschnitzel!

En ineens is het dan zover: de verhuizing staat voor de deur. Beetje dubbel is het wel. Meiden waarmee je jarenlang zo'n fijne tijd hebt gehad, zie je ineens voor de laatste keer. Nog een keer een hug, een kus, zwaaien en dan is het voorbij. En dat vele malen tijdens deze laatste weken. Toch blijf ik positief, omdat ik er echt van overtuigd ben, dat ik ook hier in Duitsland weer vriendschappen heb opgedaan voor het leven. 'Till we meet again' zeiden we dus.

Ik ben erg nieuwsgierig wat Polen ons gaat brengen en hoe lang we het er uit gaan houden. We dachten anderhalf jaar, hooguit twee jaar in Duitsland te wonen en zie hier, het werden er bijna vier. Hoewel het vertrouwd voelde om hier te wonen, ben ik nooit echt 'begeistert' geraakt van der Heimat. Ik heb altijd gevoeld dat dit geen echt thuis zou worden. Hoe prettig het ook was, de gedachte hier voor altijd te moeten blijven bezorgde me rillingen. Und warum denn?

Door oa de Duitse flexibiliteit. Uh, gebrek aan flexibiliteit bedoel ik dan. Alles wat buiten de regeltjes en tijdschema's gaat is een 'no-go'. Een vriendin wilde een keer een doosje aardbeien kopen bij een kraampje. De verkoopster stond te hangen in de deuropening. Het was vijf minuutjes voor  de officiële openingstijd. Mijn vriendin vroeg, of ze alvast een doosje aardbeien kon kopen. Je raadt het antwoord vast.

Ach, als ik dan toch bezig ben, dan ga ik nog maar even door. Ik heb ook genoeg van de manier waarop Duitsers menen dat ze overal recht op hebben. Krijgen ze dat recht niet, dan gaan ze staken. Het meest gehoorde woord op de radio? Streik. Lufthansa piloten, treinmachinisten, medewerkers van kinderdagverblijven, postbeambten en Amazon personeel deden het allemaal eens of meerdere malen afgelopen maanden. Rechten? M'n reet.

De topergernis is er eentje die echt iedere dag terug komt....en dat zijn de herbruikbare Duitse boodschappentassen. Ondingen! Ze hebben vaak ipv twee wel vier hengsels. Zodat je de tas dus lang en kort kan dragen. Raad je het al? Je pakt altijd twee ongelijken. Zoooo irritant. Vaak zijn de boodschappentassen ook nog van onhandig formaat, bijvoorbeeld te breed. Als je niet genoeg hebt, rollen je pakken melk door de tas heen. Heb je genoeg om de tas te vullen, dan is die verrekkeling niet meer te tillen.

Alleen de Lidl tas voldoet....op een puntje na. Hij heeft een klein stukje klittenband in het midden bovenin, zodat je nooit even snel iets in die tas kunt mikken. Je moet nl eerst het klittenband van elkaar aftrekken. En de 'fijne' eigenschap van klittenband is, dat het telkens weer vast klit. En je het dus diverse keren los moet trekken. Crimineel!

Het moge duidelijk zijn. We hebben het in Duitsland over het algemeen prima naar onze zin gehad. De echte ergernissen waren relatief klein. De irritatie over het winnen van het WK voetbal is onderhand een beetje gesleten. Helemaal nu de Duitse voetbaldames hun in Duitsland veronderstelde favorietenrol niet waar konden maken. Beetje gerechtigheid. De Duitse wielrenners in de Tour de France gun ik alles. Jaren werd er fantastisch gereden en zag geen Duitser er iets van op tv. Voor het eerst sinds jaren (door alle dopingellende) zendt de ARD weer live uit. Na vijf etappes al 3 Duitse overwinningen op zak: chapeau!

Duitsland: pittoreske dorpjes, prachtige kastelen en burchten, schitterend landschap. Betaalbaar uit eten en drinken. Heerlijke groenten en fruit van goede kwaliteit. En betaalbaar! Iets waar we in de Verenigde Staten alleen van konden dromen. Onovertroffen Kaiserbrotchen. De mensen zijn over het algemeen zeer beleefd, vriendelijk en behulpzaam. Het klimaat is fantastisch; terug te zijn in vier seizoenen was na 2 jaar Texas een waar genot. De schnitzels met pommes zijn oh zo lekker en okay...die curryworsten langs de snelweg zijn ook niet verkeerd. Bier en betaalbare wijn in overvloed. En ik had nooit gedacht dat ik voor 'Hugo' zou vallen, maar ik viel als een blok! Het was goed toeven hier. Maar er is een tijd van komen en zeker ook een tijd van gaan. Auf Wiederschnitzel!