donderdag 11 januari 2018

Racisme of onhandig?

Veel nieuws irriteert me momenteel. Als het even kan, wordt er van een mug een leger olifanten gemaakt. Goede initiatieven worden uit z'n verband gerukt. En het in een slachtofferrol kruipen is hopeloos populair.

Echt niet handig van H&M, dat donkere jongetje in een onschuldig bedoeld apentruitje... Zeker in de V.S. is racisme een open zenuw en er werd dus heftig op gereageerd. Enkele donkere sterren zeiden per direct hun samenwerking met het Zweedse modehuis op. Weglopen vind ik de weg van de minste weerstand. Niet echt een effectieve manier om een punt te maken, wat mij betreft.

In mijn jonge jaren, toen ik net bij de ABN Bank werkte, had ik ook ooit een 'akkefietje' met vermeend racisme. De hal stond propvol ongeduldige mensen die geld op wilde nemen en een donkere dame bleef maar onnodig lang bij mij aan de balie plakken. Het schoot niet op en het gezucht en gesteun van de mensen achter haar, was niet van de lucht.

In al mijn onhandigheid verzocht ik de donkere dame vriendelijk een beetje haast te maken omdat 'er nog mensen stonden te wachten'. Kapitale fout bleek later. Mevrouw droop af maar was de volgende ochtend al weer terug. Met haar grote, indrukwekkende, zwarte echtgenoot voorop. Ik moest op het matje komen.

Waar ik het lef vandaan haalde om te zeggen dat er 'nog mensen' stonden te wachten. De ogen van die donkere man schoten met scherp. Indringend vroeg hij mij, waarom ik zijn vrouw niet als mens zag. Die had ik niet aan zien komen, want ik bedoelde dat er 'nog meer' mensen stonden te wachten. De racisme kaart was gespeeld en wel door meneer. Mevrouw deed haar mond niet open.

Duizend maal excuses en spijt werden niet geaccepteerd door het echtpaar. Ze probeerden er een rechtszaak van te maken. Gelukkig hadden we destijds een slimme voorzitter bij de ABN Bank, Jan Kalff. Deze jurist maakte korte metten met het verhaal en het liep uiteindelijk met een sisser af. Geen kasassistent was bekend op het hoofdkantoor in Amsterdam, helaas was ik dat wel.

Maar daarmee was voor mij de kous niet af. Vanaf het moment dat de boel zogenaamd gesust was, voelde ik me onveilig in de bank. Mijn bureau stond zodanig dat ik met de rug naar de deur zat en ik zag dus niet wie er binnen kwam. Ik ben terecht of onterecht, heel erg bang geweest dat ik een kogel in m'n rug of achterhoofd geschoten kreeg.

Met de angst liep het uit de klauwen. Ik durfde na een avondopenstelling niet meer alleen bij de bushalte te wachten en werd naar een andere bushalte gereden door een collega. Doodsbang was ik. Ik heb uiteindelijk de stoute schoenen aan getrokken en gesolliciteerd bij een andere bank. Goddank werd ik direct aangenomen, probleem opgelost.

Met dit verhaal wil ik mijn knulligheid niet goedpraten. Ik heb me als twintig jarig grietje gewoon niet goed uitgedrukt en daarvoor heb ik meerdere malen mijn excuses aangeboden. Mijn lesje had ik wel geleerd maar de boze meneer wilde er duidelijk meer van maken en liefst een slaatje uit slaan. Daarmee ging híj dan weer te ver.

Fouten maken is menselijk en soms moet je op de blaren zitten. Maar om zaken onnodig op de spits te drijven is niet fair, vind ik. Ach, misschien was de boze zwarte meneer die in de bres sprong voor zijn vrouw, zijn tijd ver vooruit. Het past namelijk helemaal in de tijdsgeest van nu.


















donderdag 7 december 2017

Ruzie met Woody en Knabbel (die van Babbel)

Weken geleden hoorde ik getik tegen de wand van de badkamer. Als ik terug bonkte, hield het op. Maar het geluid bleef met regelmaat terugkomen, dus we gingen op onderzoek uit. De schrik was groot, toen we zagen dat de luiken langs het raam zwaar beschadigd waren. 

In Amerika leven diverse soorten spechten en ik was ervan overtuigd, dat het de grote bonte specht was. Maar toen ik een keer met de hond terug kwam van een rondje lopen, hoorde en zag ik Woody Woodpecker tekeergaan. Het beestje was nog geen vijftien centimeter groot en hakte dwars door de 5 centimeter dikke, massieve luiken heen!

Ondertussen zijn de luiken van het huis afgehaald en in de garage gezet. We dachten dat als we die 'lekkere' luiken weg zouden halen, de specht zijn heil wel ergens anders zou gaan zoeken. Helaas, na weer een inspectie hebben we ontdekt, dat er nu ook serieuze gaten in de kozijnen zitten. Tijd voor keiharde actie. 

Het is uiteindelijk de bedoeling, dat de specht met zijn verrekte snavel van het houtwerk af gaat blijven. Ik heb reflecterende spiegeltape gekocht waarvan men zegt, dat het spechten afschrikt. Als dat niet afdoende is, heb ik ook nog speciale specht-werende plakkerige kit die we kunnen gebruiken. 

Ik zal de specht niet aan zijn lot overlaten. Heb dus de boom in de achtertuin weer vol vogelvoer gehangen. Nu de winterkou eraan komt en er sneeuw in de voorspelling is, hangen diverse houdertjes met plakken vet ook weer in de magnolia. Het vogelhuisje is zomer èn winter gevuld met voer, dus alle vogeltjes weten waar ze terecht kunnen. 

Je zou denken: opgelost. Maar het is hier dweilen met de kraan open. Toen ik vandaag checkte of er nog voldoende voer in de boom hing zag ik....niks hangen. Geen houdertjes, geen vogelhuisje, helemaal niets. Wat bleek, alles lag aan gruzelementen op de grond! Ditmaal verklaar ik de oorlog aan een hongerige eekhoorn. 

Ben met een woeste kop naar de winkel gereden om een fatsoenlijk, eekhoorn-werend vogelhuisje te kopen. Het geval hangt nu aan een hele grote haak aan een dikke tak. Knappe eekhoorn die dat ding uit de boom geslingerd krijgt. Ben gek op eekhoorntjes en vogels maar ze kunnen het ook te bont maken. Vooral die specht...









 





donderdag 9 november 2017

Goed stel hersens

Met enige regelmaat ben ik te vinden op de afdeling radiologie van het ziekenhuis om een MRI scan van mijn hoofd te laten maken. Uurtje plat met het hoofd in een soort kooi, gestabiliseerd met schuimblokken en een koptelefoon met muziek op. Headbangen, maar dan anders.

In de lente van 2003 kreeg ik de diagnose: een goedaardige hersentumor op mijn oogzenuw. Zes weken op rij, elke dag op en neer naar het ziekenhuis voor een dosis bestraling. Voor die bestraling werd mijn hoofd letterlijk en figuurlijk vastgeschroefd, zodat de uitgekiende dosis ook daar kwam waar ze moest komen. 

Ik heb ondertussen behoorlijk wat ervaring in de MRI en ben niet gespannen als het weer zover is. Toen de kinderen nog heel klein waren, heb ik het zelfs gepresteerd om in slaap te vallen. Tegenwoordig protesteren mijn botten als ik aan het 'planken' ben, dus ik dut niet meer in. Reuma en hypermobiliteit werken bepaald niet mee als je zo lang op een harde ondergrond ligt. 

Er zit wel verschil in de verschillende MRI apparaten heb ik gemerkt. Ik had het nog nooit meegemaakt maar de laatste keer lag ik gewoon te trillen op de plaat. Iemand zou eens uit moeten vinden dat je gelijk met je MRI, een half kilootje afvalt. Dat zou het voor veel mensen minder beangstigend maken en bovendien het nuttige met het onaangename verenigen.

De scans zijn zeker geen pretje maar ik heb er geen angst voor. Er is wel iets anders waar ik zenuwachtig van word en een beetje bang voor ben: de uitslag. Ik ga er altijd naïef van uit dat het worstje in mijn hoofd nog steeds onveranderd is. Maar zekerheid heb je natuurlijk allesbehalve en je onschuld op dit gebied ben je na de eerste diagnose acuut verloren. 

De neuroloog had gelukkig goed nieuws, alles is stabiel en nog steeds goedaardig! Maar dat vond ik niet het enige goede nieuws. Een MRI is niets verhullend en legt werkelijk alles bloot. Van witte vlekken die op dementie kunnen duiden tot een vernauwing van de bloedvaten die tot een beroerte kan leiden en alles wat er tussen zit. 

Door de tumor ben ik helaas eenzijdig blind maar verder brengt het me eigenlijk meer goeds dan slecht. In het begin ervoer ik het alsof mijn hoofd een tikkende tijdbom was, maar zo ervaar ik het nu niet meer. Iemand die niet regelmatig een hoofdscan krijgt, moet er maar op vertrouwen dat alles daarboven in orde is. Ik wéét het. 

Over twee jaar zien we wel weer maar voor nu weet ik zeker, dat ik over een goed stel hersens beschik! 


donderdag 19 oktober 2017

Moeder en dochter herinneringen

In de tijd dat ik een jong grietje was, vond ik het een feest om met mijn moeder op koopavond te gaan winkelen. Zeker toen mijn ouders net gescheiden waren en we in onze oude aftandse blauwe DAF 44, die net zo hard voor- als achteruit reed, naar Arnhem scheurden. Een waar uitje was dat.

Samen winkelen wordt vast nog wel gedaan, maar tegenwoordig maak je echt de blits als je met je dochter een stedentrip boekt naar een of andere Europese hoofdstad. Of nog beter, als je samen gaat chillen op een warm strand. Moeder en (puber)dochter maken herinneringen voor het leven. 

Allerlei mijlpalen worden samen gevierd. Een bepaalde verjaardag, het afronden van een school of opleiding.  De gelukzalige foto's spatten in de vakantieperiodes van de sociale media af. Ben best benieuwd hoeveel moeders en dochters dit doen, omdat ze vinden dat ze aan deze trend mee 'moeten' doen. 

Jaloers?! Jazeker, want ik zou best met mijn dochter een weekendje weg willen gaan. Niet dat het een succes zou worden hoor. Wij zouden elkaar waarschijnlijk binnen de kortste keren de koppen in rammen. Het is alleen de vraag wie als eerste ontvlamt. Wij zijn best verschillend van karakter en kunnen flink botsen.  

We doen buiten het huis-tuin-en-keuken gebeuren eigenlijk heel weinig met zijn tweeën. Samen winkelen is al een enorme uitdaging, die we maar hoogst zelden aangaan. En als we het er zonder kleerscheuren af hebben gebracht, zijn we heel erg trots op onszelf en elkaar. 

Dit wil niet zeggen, dat we geen goede band hebben. Als er stront aan de knikker is, op welk gebied dan ook, dan zie en merk ik dat. Uit zichzelf komt ze niet zo snel over de brug met het verhaal maar als ik ernaar vraag, krijg ik het altijd in geuren en kleuren te horen. Het vertrouwen is er absoluut en is wederzijds. 

Onlangs heb ik de haakpen weer opgepakt en ben begonnen aan een shawl. Eerst gaf ze me te kennen dat ik nu wel echt een oude doos aan het worden was. Tja, we nemen ook al geen blad voor de mond tegen elkaar. Om daarna liefjes te vragen of ik die shawl voor haar aan het maken was.

Ik ontkende, want ik had eigenlijk mezelf als ontvanger van die shawl in gedachten. Om vervolgens te vragen of zij hem dan wilde hebben. Het antwoord was "Ja, want ik vind het altijd zó fijn als je iets helemaal speciaal voor mij maakt....". 

Kijk, dat zijn mijn herinneringen. Toch ook hartstikke mooi? 











dinsdag 10 oktober 2017

Het goede slechte voorbeeld

In dit eindexamenjaar van onze oudste, word ik regelmatig met de neus op de feiten gedrukt. Ze is met haar bijna 18 winters zo leergierig, ambitieus en totaal gefocust op een goede toekomst. Ik heb daar veel bewondering voor.

Ze gaat voor het hoogst haalbare, studeert zich suf en houdt er toch ook nog een aardig sociaal leven op na. Dat speelt zich dan vooral af in de library waar ze met z'n allen studeren. Alleen echt hoge cijfers zijn goed genoeg en dat daar een tutor bij moet helpen, is dan maar niet anders. Dat is hier trouwens vrij normaal.

Omdat ze volgend jaar gaat studeren, moeten er de nodige college en university applications worden ingevuld. Daarin wordt niet alleen het hemd van haar lijf, maar ook van dat van ons gevraagd. Onder andere, wat onze afgeronde universitaire of HBO opleidingen zijn.

Vaderlief kon invullen, dat hij eind jaren tachtig de universitaire studie Chemische Technologie had voltooid. "Maar papa, wat moeten we nou bij mama invullen...?" Aangezien ik geen volledige HBO opleiding heb gedaan, was zijn antwoord kort en zakelijk. "Niets".

Ik sputterde nog een beetje tegen met "Maar ik heb voor de bank toch ook cursussen gedaan op HBO niveau?" Maar dat telt niet. Opleiding moeder: streepje. De keiharde realiteit. Op zo'n moment heb ik spijt. Spijt dat ik destijds álles belangrijker vond, dan op school een beetje mijn best te doen.

Na het afronden van een best pittige middelbare beroepsopleiding ben ik gaan werken. Maar in de avonduren studeerde ik. Cursus hier, cursus daar, cursus overal en altijd. Geen kwartaal was ik studie-loos. Pas toen ik op mijn 31e zwanger werd, stopte ik ermee. Ik kon uiteindelijk terugkijken op een leuke loopbaan bij diverse banken.

Tegenover de kinderen ben ik er altijd eerlijk over geweest, dat ik er met de pet naar heb gegooid op de middelbare school. Wat heb ik daardoor veel tijd en mogelijkheden verloren laten gaan. Maar het heeft ook een voordeel. Op deze manier heb ik ze namelijk het schoolvoorbeeld gegeven, van hoe het níet moet.

Graag gedaan kiddos!

vrijdag 22 september 2017

Brood

Als rechtgeaarde Nederlanders zijn we dol op brood. Onze veramerikaanste kinderen eten weinig brood maar manlief, hondje en ik compenseren dat ruimschoots. Niet vaak als ontbijt maar wel als lunch. En van een broodmaaltijd in de avond zijn we ook niet vies.

Lekker brood vinden in Amerika is zoeken naar een naald in de hooiberg. Fabrieksbrood is niet weg te krijgen en is ondanks een predikaat 'volkoren' of 'meergranen' veel te zoet naar Nederlandse maatstaven. Alleen eetbaar, en daar is dan ook alles mee gezegd, met pindakaas of jam maar niet weg te krijgen met rosbief of wat Old Amsterdam. 

Zelf brood bakken was tijdelijk een zeer smakelijke oplossing maar elke dag brood bakken en soms twee keer, bleek toch niet praktisch. Na werkelijk ieder brood in elke supermarkt geproefd en vaak weggegooid te hebben, heb ik nu dan toch verrukkelijk brood gevonden. Een luchtig en niet zoet meergranenbrood, wat wil een mens nog meer? 

Nou, een mens zou willen dat het niet zo verrekte duur was. Dit zeer smakelijke meergranenbrood kost namelijk $3,99. En in die verpakking van $3,99 zitten welgeteld 8 sneeën. Nu zijn de sneetjes niet klein maar kom op, 50 cent voor een snee brood?! En dan zit er nog geen beleg op...

Als ik met mijn boodschappenkar met vijf halve broden door de supermarkt rijd, dan heb ik bekijks. Wanneer ik die lading brood op de loopband bij de kassa leg, krijg ik commentaar. En niet vanwege het idiote bedrag dat ik neertel voor dat beetje brood, namelijk 20 hele dollars. Dat zou alleen een Nederlander bedenken.

Ik hoor niet zelden 'jij hebt zeker een héél groot gezin'. Ik schep er dan genoegen in om cynisch op te merken, dat het voornamelijk voor mij en mijn man bedoeld is. Een andere veel gehoorde opmerking is 'all those carbs!'. Vervolgens leg ik die persoon een beetje belerend uit, dat wij als Nederlanders brood eten met beleg. En geen beleg met brood. 

Een Amerikaan meent, dat hij moddervet wordt van zoveel carbs. Maar van die paar koolhydraten in de boterham zelf word je echt niet dik. Van de 2 cm dikke laag kaas en vlees op één boterhammetje echter wel. En dan heb ik het nog niet over het zakje chips wat ze hier standaard eten bij een broodje of boterham, weggespoeld met een flesje mierzoete ijsthee of vruchtensap. 

Nederlanders vragen mij 'wat geef jij je kinderen dan mee naar school?' 'Niets', zij eten namelijk in de schoolkantine. Daar nemen ze een soepje, salade, bagel of panini voor bijna het gelijke bedrag, wat ik zou betalen als ik ze vers belegde boterhammen van thuis mee zou geven. En ja, ze eten daar ook wel eens een frietje of pizza. Voor de broodnodige verandering zullen we maar zeggen.









vrijdag 8 september 2017

Het groene licht voor de Green Card

De tijd vliegt en wij zijn al ruim elf jaar weg uit Nederland. We hebben vier mooie jaren in Duitsland gehad en mochten één jaar van het prachtige Polen genieten. Maar ons hart lag en ligt in Amerika. Wij zijn bezig aan ons zevende jaar in dit (te) gekke land.

Van alle tijd die wij in Amerika hebben gewoond, zijn wij maar anderhalf jaar zogenaamde expat geweest. Expats krijgen veel kosten vergoed door de werkgever. Denk daarbij o.a. aan huisvesting (huur inclusief gas, water en licht) en bijvoorbeeld tickets voor het hele gezin (één of meerdere keren) om van en naar Nederland te reizen. Het geld wat je dan potentieel in je zakken kan houden...

Maar zoals gezegd, wij hebben er alleen in 2004 en 2005 even van genoten, want de rest van de tijd in het buitenland waren we local. De bomen reiken sinds de kredietcrisis niet meer tot in de hemel en dus werden expat contracten uitgekleed of werd je gevraagd te lokaliseren. Hier en daar ontvang je nog wel een tegemoetkoming, maar je moet vooral zelf je boontjes doppen. Zeker als je in dienst bent van een Amerikaans bedrijf.

Om in Amerika te kunnen werken, heb je een werkvisum nodig. Er zijn veel soorten visa en als je gesteund wordt door een bedrijf en er langer dan een jaar in dienst bent, is het niet lastig een tijdelijk visum te krijgen. Tricky aan dit soort visa is dat ze werk gerelateerd zijn. Als je bijvoorbeeld onverhoopt ontslagen wordt, heb je een probleem.  

Vorig jaar kwamen we aan in Amerika op een L1 werkvisum. Op het moment dat we voet op Amerikaanse bodem zetten, hebben we de green card procedure in gang gezet. Een helse klus want de hoeveelheid papieren die je per persoon aan moet leveren om die card aan te vragen, is enorm. We hadden al eens met het bijltje gehakt een kleine tien jaar geleden.

Wij woonden in Texas toen we de green cards voor de eerste keer kregen, maar vertrokken binnen de kortste keren naar Duitsland. In bezit zijn van de green card betekent, dat je belasting afdraagt aan de Amerikaanse overheid. Dat hebben we 3 jaar gedaan terwijl we niet in Amerika woonden en omdat een terugkeer naar Amerika destijds onlogisch was, hebben we met pijn in het hart afstand gedaan van onze green card. 

Bjorn werkte bij een Duits bedrijf, had het er prima naar zijn zin en werkelijk niets wees erop, dat de omstandigheden drastisch zouden veranderen. Nog geen half jaar nadat onze green cards vernietigd waren, kreeg Bjorn een 'offer you can't refuse' bij een Amerikaans bedrijf in Pennsylvania...DANG! 

Via Polen zijn we dan weer teruggekeerd op honk. Het afgelopen jaar was best spannend. De enige bescherming die we hier hadden, was het werkvisum. Als Bjorn onverhoopt ontslagen zou worden of erger nog, zou zijn overleden hadden we een reuze probleem gehad. Zonder hem of zijn baan, zouden we binnen de kortste keren het land hebben moeten verlaten. Met twee veramerikaanste kinderen in de high school leeftijd, is dat niet ideaal. 

Toen twee weken geleden het groene licht kwam dat de green cards verstrekt waren, waren we dus ongelofelijk blij en opgelucht. Als er nu iets gebeurt, hoeven we het land niet uit. Wij kunnen, wat er ook gebeurd, hier blijven tot 2027 en daarna de cards verlengen. Tegen die tijd zullen de kinderen oud genoeg te beslissen of ze Amerikaans staatsburger willen worden of niet. Maar de druk is van de ketel en wie dan leeft, die dan zorgt.